Κυριακή, Ιουνίου 26, 2005

Ξέρεις πως είναι να διαβάζεις στο σκοτάδι;

Έχω κάνει μια μικρή συμφωνία με τον εαυτό μου. Ότι ο στρατός θα με επηρεάσει όσο γίνεται λιγότερο. Μπήκα άνθρωπος και σκοπεύω να βγω άνθρωπος. Δεν θέλω να αφήσω κάτι δικό μου σε έναν χώρο που δεν του χρωστάω τίποτα.

Πως γίνεται αυτό; Όλο και πιο δύσκολα. Σαν να διαβάζεις στο σκοτάδι.

Δεν είναι μόνο η εκπαίδευση ως νεοσύλλεκτος, ούτε το κλίμα πειθαρχίας και προβλεπόμενων διαδικασιών που υπάρχουν παντού. Είναι η ρουτίνα, είναι η μαζικότητα, είναι η αλληλεπίδραση με τους υπόλοιπους φαντάρους, που ορισμένοι έχουν ήδη κηλιδωθεί από τον στρατό.

Σιχαίνομαι τις κλασσικές φανταρικές εκφράσεις. Δεν αντέχω να αντικατασταθεί το "Γεια χαρά ρε αδελφέ" από το "τι λέει ρε σειρά, την παλεύεις;". Το θεωρώ εκμηδενιστικό. Ναι, σίγουρα έχουν και αυτές την πλάκα τους, αλλά όχι όταν είναι τα μόνα πράγματα που βγαίνουν από τις φωνητικές χορδές σου.

Ένας δάσκαλος στο λύκειο μας είχε πει το εξής: όταν συνδυάζεις κάποιες λέξεις με πολύ συγκεκριμένες εκφράσεις/έννοιες, σημαίνει ότι το μυαλό σου έχει τηγανιστεί, δεν είσαι σε θέση να κάνεις τον διαχωρισμό και να λειτουργείς αυτόνομα. Π.χ. αν στο άκουσμα της λέξης "φιλαράκια" το μόνο πράγμα που σκέφτεσαι είναι η γνωστή σειρά, τότε χρειάζεσαι λίγη αποτοξίνωση από το κουτί.

Το ίδιο συμβαίνει και στο στρατόπεδο. Ο περιορισμός του φρασεολογίου σε 3-4 ατάκες είναι ενδεικτικό νοητικής χαλάρωσης. Γι'αυτό και δεν πρόκειται να δείτε εύκολα τέτοιες εκφράσεις εδώ μέσα. "Την παλεύω", "σειρά", "νέοπα" κλπ δεν έχει. Μας τελείωσαν.

Μπορεί να προσπαθώ να διαβάσω στο σκοτάδι. Αλλά τουλάχιστον, διαβάζω.

Δεν ξέρω αν βγαίνει νόημα από όλα αυτά. Δεν με νοιάζει και ιδιαίτερα.

5 Comments:

At 11:49 μ.μ., Blogger nygeion said...

Ο στρατός πάντα επηρεάζει τους αντρες. Σίγουρα πολλά πράγματα δεν μας αρέσουν εκείνο το διάστημα.Αλλά πάντα, όταν θα πλησιάζει το τέλος, θα θυμάσαι μόνο τα καλά. Οπότε, μην σκας με την καθημερινότητα του στρατου. Απλώς μην δίνεις σημασία και φέρσου όπως σου αρέσει. Σου μιλάει ένας που πέρασε 8 μήνες στο Διδ/χο (4 μήνες μέχρι την 1η άδεια) με 3 άσχετους καραβανάδες κάθε μέρα πάνω απ το κεφάλι και το PC του (με αγγαρεία και σκοπιά καθημερινή). Αν ο στρατός περάσει και δεν σε αγγίξει θα είναι το καλύτερο.

 
At 1:59 π.μ., Blogger Sofia said...

Τί γίνεται ρε παιδιά ΟΛΟΙ (μα ΟΛΟΙ) υπηρετούν φέτος; Καλά κουράγια

 
At 5:29 π.μ., Blogger Yannis said...

πήγαινε σε ένα μαγαζί με εξοπλισμό για ψάρεμα και πάρε ένα φακό που στερεώνεται στο κεφάλι... (μην πάρεις για δύτες είναι ακριβώς, εγώ πήρα με 7,5 ευρώ)... Θα σε βοηθήσει να διαβάζεις στο θάλαμο... (και μετά από κανά δυο μήνες θα αποθρασυνθείς τόσο που θα τον παίρνεις και στη σκοπιά...)...

Μην αγχώνεσαι ψαρά, τα δύσκολα πέρασαν...

:)

 
At 5:33 π.μ., Blogger Yannis said...

κανα δυο μήνες πριν απολυθώ, διάβαζα αμέριμνος πάνω στο κρεβάτι... έρχεται ένα παλικαράκι, και με ρωτάει: Δε με λες σειρά, το πλήρωσες τώρα αυτό; Με ύφος ειρωνικό, στυλάκι τυπά που τα ξέρει όλα...

Δεν μίλησα... Μίλησαν οι σαρδέλες...

ΤΡΕΛΕΣ ΑΓΓΑΡΕΙΕΣ Ο ΨΑΡΑΚΑΣ...

ΑΧΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ (σατανικό γέλιο βιβλιοφάγου...)

 
At 4:35 μ.μ., Blogger dtsomp said...

nygeion, είχα δει τους φίλους μου πως γύρισαν από τον στρατό, και δεν μπορώ να πω ότι μ'άρεσε ιδιαίτερα αυτό που είδα. Γι'αυτό και το post...

sofia, ευχαριστούμε πολύ-πολύ! Φέτος δεν υπηρετούν ΟΛΟΙ, αλλά... μόνο όσοι αξίζουν να τους θυμούνται (μουάχαχαχαχα - είμαι εγωκεντρικός και μ'αρέσω) :)

yannis, έχω ένα pda με αρκετά καλή φωτεινότητα, το φως δεν είναι πρόβλημα. Επίσης, έχω δει κάτι επεισόδια της σειράς Joey στην σκοπιά, δεν ξέρω αν αυτό εννοείς :)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home