Δευτέρα, Φεβρουαρίου 06, 2006

Καμία και σήμερα

Επιστροφή στο άνδρο της κολάσεως εν μέσω χιονοθύελλας χθές το βράδυ.

Το πρωί, για πρώτη φορά στην θητεία μας, ξυπνήσαμε μέσα στην καλή χαρά. Slowly-slowly φτάσαμε στο μπάνιο, ξυρίσαμε τα μούσια μας (όλοι είμασταν σαν παπάδες) και off για πρωϊνό στο ΚΨΜ.

Επιστροφή στον λόχο, κρύψιμο από δω κι από κει σε κάτι ψευτοαγγαρείες (κλασικό "κρύψτους-μην-τους-δει-ο-ταξίαρχος" κόμπλεξ), μάζεμα των περισσότερων υπογραφών, μεσημεριανό φαγητό στα εστιατόρια (το τελευταίο γεύμα στον στρατό!... κοτόπουλο φυσικά) και κατόπιν επιστροφή στον λόχο.

....και ξέσκισμα παραλλαγών.

Απίθανο θέαμα. 6 λελέουρες δέχτηκαν την επίθεση μερικών αφινιασμένων νέων, οι οποίοι δεν άφησαν παραλλαγή για παραλλαγή. Ο θάλαμος γέμισε πανιά. Κουμπιά πετάγονταν από την μια άκρη στην άλλη. Το ένα "χρουτς" διαδέχονταν το άλλο. Με τα σώβρακα μείναμε.

Υπέροχη αίσθηση. Λαχανιασμένοι από την πάλη και το χαχανητό, όλοι νιώσαμε ένα βάρος να φεύγει από πάνω μας, μαζί με τις λινάτσες.

Δεν θα φορέσω ξανά παραλλαγή.
Δεν θα ξαναφάω το άθλιο φαγητό των εστιατορίων.
Δεν θα ξανακάνω υπηρεσία.
Δεν θα ξανακάνω αγγαρεία.
Δεν θα ξαναχτυπήσω προσοχή.

Αύριο απολύομαι.

12 Comments:

At 7:30 μ.μ., Blogger COSTANTINA said...

Καλός πολίτης μικρούλι. :)

 
At 7:35 μ.μ., Blogger Loucretia said...

Τελικα την παλεψες και το περασες κι αυτο.
Ολα καλα σου ευχομαι!

 
At 7:45 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Καλός πολίτης ή μάλλον... καλός πωλητής, μια που τώρα σε περιμένει η πραγματικότητα της αγοράς εργασίας (ελπίζω να είσαι βολεμένος σε καμιά οικογενειακή επιχείρηση αλλιώς... καλός πωλητής!). Take care.

 
At 7:59 μ.μ., Blogger Μήτσος, ο καφετζής said...

Δυστυχώς από την επόμενη θητεία δε θα ξεφύγεις τόσο εύκολα κι ούτε θα έχεις την ευκαιρία να "εκτονοθείς" σκίζοντας στολές κλπ πληρωμένες με χρήματα του μπαμπά σου. Και μάλλον θα νοσταλγείς μέχρι το τέλος τις χαβαλέ στιγμές του στρατού τις οποίες μάλλον δε θα μπορέσεις να ξαναζήσεις.

Καίμε τα βιβλία στο τέλος της σχολικής χρονιάς, σκίζουμε τις στρατιωτικές στολές στο τέλος της θητείας και μετά προσπαθούμε να πείσουμε πως είμαστε πιο πολιτισμένοι από τους Αραβες που κάνουν φασαρίες για τα σκίτσα του Μωάμεθ.

Καλή θητεία στη ζωή νέε μου και καλή λευτεριά σε όλους.

Αρα κλείνει και το blog, ε;;

 
At 10:55 μ.μ., Blogger En plo said...

Πριν 11 περίπου μήνες ήμουν στην ίδια θέση με σένα.
Σε 11 μήνες θά 'σαι κι εσύ, άραγε, στην ίδια θέση με μένα; :)
Θα αναπολείς κι εσύ το στρατό, τη στιγμή που τώρα η αποδέσμευσή σου από αυτόν μοιάζει με λύτρωση;

Life is strange...

Υ.Γ.: Και πάλι καλός πολίτης! Και καλή τύχη - τώρα θα σου χρειαστεί περισσότερο!

 
At 1:10 μ.μ., Blogger Nenyaki : ) said...

"Με τα σώβρακα μείναμε. Υπέροχη αίσθηση."
TIIIIIIIIIIIIIIIIIII??????

(χαχαχαχα! :D )

καλός πολίτης τώρα :)

 
At 3:08 μ.μ., Blogger ka8y said...

congruuuuuuuuts μητσούλι!!!

Άντε και άλλο κακό να μην σε βρεί!!!

 
At 4:04 μ.μ., Blogger Fantus The Firedragon said...

Αυτοί που αναπολούν το στρατό πρέπει να είναι πολυ δυστυχισμένοι με τη ζωή τους...

Μήτσο, life begins now! ENJOY IT!!!

 
At 6:47 μ.μ., Blogger En plo said...

...ή να πέρασαν μια τέλεια θητεία.

Δες το κι αλλιώς, φιλαράκο!
:)

 
At 8:56 μ.μ., Blogger Fantus The Firedragon said...

sorry και πάλι μου ακούγεται κάπως θλιβερό...but if it works for you ok!

P.S (Δημήτρη δεν ήσουν ΤΟΣΟ βύσμα εε??) :)

 
At 11:57 μ.μ., Blogger En plo said...

Προκειμένου να σου φύγει η... θλίψη, ας διευκρινίσω (αν και νομίζω ότι είναι προφανές από αυτά που γράφω) ότι ούτε θέλω να... ξαναγυρίσω στο στρατό, ούτε πέρασα εκεί τις καλύτερες στιγμές της ζωής μου.
Απλώς, επειδή -παρόλα αυτά- πέρασα πολύ καλά κατά τη διάρκεια της θητείας μου και έκανα φιλίες που (όλα δείχνουν ότι) θα κρατήσουν για πάντα, τι πιο λογικό από το να ανακαλώ στη μνήμη μου με νοσταλγία κάποιες στιγμές που πέρασα εκεί; Δεν σημαίνει ότι το κάνω συνέχεια. Don't worry, μπορεί να περάσει... κι ένας μήνας που να μην σκεφτώ το στρατό! :)
Τώρα, βέβαια, αν κάποιος είχε τόσο τραυματικές εμπειρίες από τη θητεία του, λογικό είναι να μη θέλει ν' ακούσει τίποτα γι' αυτή και να θεωρεί κάθε συζήτηση για τις ένοπλες δυνάμεις νοσηρή...
Άβυσσος...

 
At 12:18 π.μ., Blogger dtsomp said...

Για να απαντήσω και στους δυο σας, ήδη νιώθω μια νοσταλγία. Αλλά αυτό που το προκαλεί είναι η θύμηση ότι ήμουν όλη μέρα με τους φίλους μου. Ξυπνούσαμε, τρώγαμε, βγαίναμε μαζί. Μ'άρεσε πολύ αυτό το παρεϊστικο, το.... κοινόβιο. Όλα τα άλλα sucked big time.

Και ίσως να με στεναχωρεί ότι δεν θα ξαναγελάσω για κάποια μαλακία που θα κάνουν κάποια άτομα-μασκότ μέσα στον λόχο (bad to the bone).

Ρε συ fantus, βύσμα ήμουν, αλλά δεν το χρησιμοποίησα, παρά μόνο μια φορά, γι'αυτό και μπήκα γραφέας στην ταξιαρχία. Γλίτωνα αγγαρείες, αλλά επειδή ήμουν ο μόνος που δεν πήρε κάποια απόσπαση (π.χ. λέσχη), είχα τις περισσότερες ώρες σκοπιάς στον λόχο.

Τέλος πάντων, δεν βαριέστε μωρέ, για αυτά τα ...παλιά θα συζητάμε; :D

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home