Στραβάδι on line

Ενημέρωση του κοινού

2006-04-08T14:14:00.000+03:00

Η πολιτική ζωή (οέο) του τέως Στρ(ΜΧ) dtsomp έχει δικό της blog.

Διαπίστωσα ότι φίλοι μου που διάβαζαν το Strabadi, δεν πήραν χαμπάρι την μετακόμιση. Mea culpa, ελπίζω να επανορθώσω με αυτό το post.

Κάτι φωτογραφίες που υποσχέθηκα

2006-02-12T13:07:00.000+02:00

Άμα είσαι πολίτης, δεν σε πιάνει ούτε το κρύο πάνω στην Εγνατία.

-Πολίτες! Προσοχή!
-Αϊ πάενε ρε μάπα που μου θες και προσοχές...

Παιδιά για ίδρυμα.

Παιδιά για ίδρυμα, πάρτ του.

ΤΕΛΟΣ

2006-02-08T17:45:00.000+02:00

Πολίτης dtsomp. Καλησπέρα σας :)

(Φωτογραφίες θα ακολουθήσουν εντός των ημερών)

Καμία και σήμερα

2006-02-06T19:06:00.000+02:00

Επιστροφή στο άνδρο της κολάσεως εν μέσω χιονοθύελλας χθές το βράδυ.

Το πρωί, για πρώτη φορά στην θητεία μας, ξυπνήσαμε μέσα στην καλή χαρά. Slowly-slowly φτάσαμε στο μπάνιο, ξυρίσαμε τα μούσια μας (όλοι είμασταν σαν παπάδες) και off για πρωϊνό στο ΚΨΜ.

Επιστροφή στον λόχο, κρύψιμο από δω κι από κει σε κάτι ψευτοαγγαρείες (κλασικό "κρύψτους-μην-τους-δει-ο-ταξίαρχος" κόμπλεξ), μάζεμα των περισσότερων υπογραφών, μεσημεριανό φαγητό στα εστιατόρια (το τελευταίο γεύμα στον στρατό!... κοτόπουλο φυσικά) και κατόπιν επιστροφή στον λόχο.

....και ξέσκισμα παραλλαγών.

Απίθανο θέαμα. 6 λελέουρες δέχτηκαν την επίθεση μερικών αφινιασμένων νέων, οι οποίοι δεν άφησαν παραλλαγή για παραλλαγή. Ο θάλαμος γέμισε πανιά. Κουμπιά πετάγονταν από την μια άκρη στην άλλη. Το ένα "χρουτς" διαδέχονταν το άλλο. Με τα σώβρακα μείναμε.

Υπέροχη αίσθηση. Λαχανιασμένοι από την πάλη και το χαχανητό, όλοι νιώσαμε ένα βάρος να φεύγει από πάνω μας, μαζί με τις λινάτσες.

Δεν θα φορέσω ξανά παραλλαγή.
Δεν θα ξαναφάω το άθλιο φαγητό των εστιατορίων.
Δεν θα ξανακάνω υπηρεσία.
Δεν θα ξανακάνω αγγαρεία.
Δεν θα ξαναχτυπήσω προσοχή.

Αύριο απολύομαι.

10 και σήμερα.

2006-01-27T15:36:00.000+02:00

Είναι πολλές; Όχι ε; :D

Οι έγκυρες πηγές μου λένε ότι ο ταξίαρχος έκανε ξαφνική βόλτα σε γνωστό φυλάκιο της ταξιαρχίας και βρήκε τον σκοπό να παίζει τάβλι με το περίπολο στο εστιατόριο του φυλακίου. Χμμμμ, χάνουμε όλον τον καλό τον χαβαλέ...

Α ναι... επίσης το βράδυ πιάνει -12...

-7

2006-01-26T00:43:00.000+02:00

Κάπου τόσο έπιασε προχθές στην Αλεξανδρούπολη το βράδυ. Φυσικά, δεν νομίζω να βελτιώθηκε καθόλου η κατάσταση μέχρι σήμερα.

Αγωνιστικούς χαιρετισμούς στα παιδιά που πρέπει να κάνουν σκοπιές (έστω και μονόωρες πλέον) μετά από βραδυνές εκπαιδεύσεις και πορείες.

Makes me glad to be here...

2006-01-22T16:00:00.000+02:00

Τις τελευταίες μέρες βγαίνω, διασκεδάζω και ξενυχτάω λες και είναι η τελευταία φορά που παίρνω άδεια.

Ωπ. Λάθος.

Είναι όντως η τελευταία μου άδεια.

Γιατί μετά απολύομαι!
.
.
.
.
.
...χαζό παιδί, χαρά γεμάτο....

Πάει!

2006-01-15T15:46:00.000+02:00

Τέλος! Εσχατιά των πάντων επήλθε!

Η σκοπιά του 6-8 ήταν η τελευταία. Κρυμμένος μέσα στην ανοιχτή αποθήκη, παρέα με τους ξηρούς καρπούς (χωρίς αλκοόλ, δεν κατεβαίνει το πρωί) και τον Muddy Waters να τραγουδάει Mannish Boy στο mp3 player, έκανα την τελευταία μου υπηρεσία. Πανσέληνος το βράδυ, αλλά και -2 βαθμούς.

Ο επόμενος που ήρθε να μ'αλλάξει, έτυχε θερμότατης (πανηγυρικής θα έλεγα) υποδοχής. Μετά την τελετουργία παράδοσης της σκοπιάς στον νέο, έσυρα το όπλο μου στον λόχο όπου και φρόντισα να κάνω εντυπωσιακή είσοδο. Ένας τρελός με ένα σεντόνι στο κεφάλι έτρεχε πάνω κάτω και φώναζε "Τέλος".

Τσκ τσκ. Σαν μωρά παιδιά, κοτζάμ μαντράχαλοι.

Αύριο το πρωί, μαζί με τον συνονόματο φιλαράκο, παραδίδουμε όπλα στην αποθήκη (καλά ξεκουμπίδια), φορτωνόμαστε στο Punto και πάμε για μπάνιο σε κανονική μπανιέρα. Διότι...

Απολύομαι ψαρούκλες, τα μαλλιά μου κάνω μπούκλες
Απολύομαι στραβάδια, δεν κοιμάμαι πια τα βράδια
Απολύεται ο παλιός και θα χ### καθιστός

Τελευταία σκοπιά.

2006-01-14T20:02:00.000+02:00

Είμαι έξω με υπηρεσιακό.

Μου απομένουν ακόμα 2 δίωρα σκοπιάς. 10-12 το βράδυ και 6-8 το πρωί.

Η τελευταία μου σκοπιά.

Φέρτε μου μια μπατανόβουρτσα να βάψω την σκοπιά ροζ!

Minor details

2006-01-14T20:00:00.000+02:00

Μηδαμινές λεπτομέρειες που ξεχνάει ο ανθρώπινος νους. Καταλαβαίνετε.

Στην όλη φασαρία με την άδεια, "ξέχασα" να γράψω στο ταπεινό τούτο blog για εκείνη την γαστρεντερίτιδα που πέρασα. Θέμα προτεραιοτήτων βλέπετε...

Την Τρίτη ήμουν τέζα. Πυρετός, καούρες, ανακατωσούρες, ζαλάδες και κάτι τάσεις προς μμμμπλιεχ. Κομμάτια σε λλλέω, κομμάτια. Κάτι έφαγα (λέει ο γιατρός) ή ιός γαστρεντερίτιδας (ξανά λέει ο γιατρός). Ευτυχώς εξεπεράσθη ταχέως και ανυπερθέτως και την επόμενη μέρα σηκώθηκα famous grouse (perdiki). Διότι έχουμε και μια άλφα κράση.

Την Πέμπτη πήγαμε για ακτινογραφίες απολύσεως, τρομάρα μας.
Ήταν χαλασμένο το μηχάνημα, τρομάρα τους.

Αργότερα έμαθα ότι το μηχάνημα είναι χαλασμένο πάνω από δίμηνο. Έγκαιρα ενημερωμένος ο γιατρός που έγραψε το παραπεμπτικό....

Λεπτομέρεια της λεπτομέρειας: όταν πια έφτασα στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο για τις ακτινογραφίες, τότε μόνο συνειδητοποίησα ότι όπου να'ναι απολύομαι. Μέχρι εκείνη την στιγμή, η άδεια απόλυσης (πόσο μάλλον η απόλυση) ήταν έτη φωτός μακρυά μου.

Ξαφνικά όμως, συνειδητοποίησα ότι ...άρχισα να ετοιμάζομαι για την απόλυση! Είμαι στο νοσοκομείο για να βγάλω ακτινογραφίες! Wow!

Psycho killer (Talking Heads)

2006-01-12T22:41:00.000+02:00

"Ρε συ γραφέα, εγκρίθηκε η άδειά μου;"
"Κάτσε να δούμε μισό λεπτό."

Αγωνία δευτερολέπτων.

"Ναι, εγκρίθηκε"
"Yesssssssss"
"...αλλά επιστροφή στις 3 του μηνός".
"...." (Είχα ζητήσει επιστροφή στις 5. Τον κοιτάω αποχαυνωμένος)
"...." (Με κοιτάει περιμένοντας την φλέβα στο κούτελό μου να σκάσει)
"Γιατί;"
-shoulder shrug- "Έτσι λέει εδώ ο διοικητής"

Τι λες τώρα; Απολυόμαστε Τρίτη 7 Φεβρουαρίου. Ζήτησα να γυρίσω στις 5 (Κυριακή). Ο Αντώνης ζήτησε στις 6. Και τους δύο μας έκοψε μέρες και θα μας γυρίσει 3. Παρασκευή πρωί. Προλαβαίνουμε να χρεωθούμε και όπλα. Να μετράμε 1 και σήμερα με φόντο την αποθήκη πυρομαχικών.

Όχι άλλο κάρβουνο. Θα δαγκώσω καρωτίδες. Να χέσω παλιούς και νέους. Πάλι εμείς θα σώσουμε τον λόχο με τις 2 υπηρεσίες που θα κάνουμε λίγες ώρες πριν απολυθούμε;

(....ακολουθεί μακρόσυρτος κατάλογος με πολλές και πρωτότυπες βρισιές και κατάρες. Συντάχθηκε από όλη την σειρά σε μια ενδιαφέρουσα -αν και λίγο focused- ολονυκτία...)

Αυτά όμως, χθες.

Σήμερα, πετυχαίνω (όχι με το G3) τον διοικητή έξω από το γραφείο του. Έχει όρεξη για συζήτηση, σε αντίθεση με μένα.

"μπλα μπλα μπλα και πότε γυρνάς τελικά;"

Παίρνω μούτρα παρεξηγημένης πουτάνας και βλέμμα puppy eyes.
"Μας είπατε να γυρίσουμε στις 3".
"Ρε συ στο πρώτο γραφείοοοοοο, αυτοί που είναι για 3, να γυρίσουν 5. Ακούς ρε Πέτρο;"

Ο 'Πέτρος' έχει μείνει άναυδος. Η φωνή του σπάει λίγο, κωμικά.
"Όλοι;"
"Όλοι. Εντάξει dtsomp;"
"Μάλιστα, κύριε διοικητά" (μα πως τους καταφέρνω έτσι, αφού σας είπα ότι κλαίγομαι πιο πειστικά πλέον)

Άβυσσος η ψυχή του διοικητή...

Καλή χρονιά!

2006-01-05T20:34:00.000+02:00

Ωραία ξεκίνησε ο καινούριος χρόνος, η μια φονική ατάκα μετά την άλλη.

Πάει ο παλιός ο χρόοοονοοοος...
Με την κιθάρα επ'ώμου εντάχθηκα στην χορωδία της ταξιαρχίας με δημοκρατικές διαδικασίες ("παίζεις κιθάρα; Αύριο για πρόβα με τους άλλους"). Το δρομολόγιο ήταν ταξίαρχος, μέραρχος, νομάρχης, δήμαρχος, μητροπολίτης και ένωση αποστράτων. Κάτι σαν περιοδεύων θίασος. Μετά βέβαια ξανακαταλήξαμε στην ταξιαρχία για το encore, όπου ξαναείπαμε τα κάλαντα αλλά αυτή την φορά στην γιορτή του επιτελείου ("άστε τα κάλαντα ρε, πιάστε ένα τσιφτετέλι για τον επιτελάρχη. Από τα ζημιάρικα").

Την πρωτοχρονιά έλαβε χώρα το part II του πανηγυριού με την κοπή της βασιλόπιτας όπου ξαναείπαμε τα κάλαντα ("τίποτα άλλο έχετε να τραγουδήσετε;"). Εκτός του ότι δεν πετύχα το φλουρί (κλαψ, 10 μέρες τιμητική από τον ταξιάρχο), άκουσα τον υπεύθυνο για την χορωδία (κοτζάμ αντισυνταγματάρχης) να τρώει μια κρυάδα special από τον δίκα μου ("δώσε κάτι στους δικούς σου που ήταν στην χορωδία, ήταν πολύ καλοί", "εγώ δεν δίνω τίποτα"). Πάει και η τιμητική από την χορωδία.

Γιώτα, γιώτα, ζωή και κότα...
Ή αλλιώς, δώσε θάρρος στον χωριάτη, να σ'ανέβει στο κρεβάτι. Ένας χρυσοχέρης ανθυπολογαχός έριξε 2 μέρες κράτηση στο Ι3-ένοπλος-αλλά-πάντα-θαλαμοφύλακας τσιράκι του υποδιοικητή γιατί έκανε λαλακία με τα όπλα (ξαφνικά "εξαφανίστηκε" ένα όπλο στο μέτρημα) και ο διοικητής επέβαλε για άλλη μια φορά δικαιοσύνη και....... μετέτρεψε την ποινή σε 24ώρο περιορισμό. Σιγά, θα σκίσει καμιά παραλλαγή.

Παπούτσι απ'τον τόπο σου...
Οι ντόπιοι πήραν φόρα, έβαλαν όλα τα πολύπριζα στο ρεύμα και ξαφανίστηκαν το βράδυ της αλλαγής του χρόνου. Πως γίνεται όλοι οι εξοδούχοι να ήταν ντόπιοι βρε παιδί μου, τι σύμπτωση ήταν αυτή.

Εγώ πάντως είχα γερμανικό (2-4) οπότε γιόρτασα την αλλαγή του χρόνου κοιμώμενος. Μια χαρά δηλαδίς.

Τις ευχές μου σε όλους. Ελπίζω ο καινούριος χρόνος να είναι μια απέραντη παιδική χαρά για όλους σας. Για μένα πάντως θα είναι ;) By the way, 32 και βράδιασε!

ΥΓ: Συγγνώμη, για την αραιή ενημέρωση του blog. Από την μία η πεσμένη διάθεση, από την άλλη οι συνεχόμενες υπηρεσίες, που να βρεθεί κουράγιο...

Μερι Κρίστμας έβριμπόντι!

2005-12-26T15:11:00.000+02:00

Διότι και οι φαντάροι έχουν ψυχή.

Καλές γιορτές σε όλους. Εύχομαι ο ερχομός του Θεανθρώπου να χαρίσει σε όλους υγεία, ψυχική και πνευματική ηρεμία.

...και να εξαφανίσει και το χακί από προσώπου γης :-)

Λούφα και παραλλαγή: Σειρήνες στο Αιγαίο

2005-12-23T10:41:00.000+02:00

Όλα τα λεφτά ο κρητίκαρος! Έχετε ξαναδει εσείς υπότιτλους για τα ...κρητικά; :-)

Κατά τα άλλα, ψιλομέτρια ταινία. Προτιμήστε την σε dvd.

Υποτονικότητα

2005-12-22T17:58:00.000+02:00

Οι τελευταίες μέρες (από το προηγούμενο ποστ...) πέρασαν ανώδυνα. Μάλλον ευθύνεται η αφασία και ο "κατεβασμένος γενικός", μιας και δεν θυμάμαι και πολλά-πολλά.

Λίγο ενδιαφέρον είχε η τελευταία βδομάδα. Δώσαμε άλλη μια φορά το αίμα μας για την πατρίδα, υποδεχτήκαμε τα νεούδια (293 λελέ, 300 και βάλε) και παλέψαμε με τον επιλοχία και τα μαγειρέματά του στις υπηρεσίες, ανεβάσαμε πίεση με τους γιωτάδες θαλαμοφύλακες. Αξολουθούν κάποιες σκέψεις και ερωτηματικά:

"Ι3 άοπλος, δυσπροσαρμοστία". Ένα 19χρονο παλικαράκι που μας ήρθε μόλις το Σάββατο. Βλέμμα απλανές, τσιγάρο στο χέρι, λίγα λόγια, αργές κινήσεις. Ψυχολογικά προβλήματα; Το πιο πιθανόν. Κι αν ναι, εδώ πάνω βρήκαν να τον στείλουν;

"Μια που θα πάρεις άδεια, πρέπει να σε χώσουμε". Τάδε έφη επιλοχίας, μεταξύ αστείου και σοβαρού. Γιατί ρε φίλε, οι υπόλοιποι δεν θα πάρουν άδεια; Ευτυχώς συμμορφώθηκε γρήγορα (έχουν βελτιωθεί τα persuasion skillz μου - κλαίγομαι πιο πειστικά πλέον :Ρ ).

Άοπλος θαλαμοφύλακας το βράδυ, γραφέας στην ταξιαρχία το πρωί. Και δεν την παλεύει. Βρε άντε για καμιά σκοπιά στους 0 βαθμούς (ακόμα δεν πιάσαν τα γερά τα κρύα) να συνέλθεις.

Άσε το άλλο. Με τσίμπησε ο διοικητής για την "μπάντα" που θα πει τα κάλαντα στον ταξίαρχο. Σαν την αγγελία. "Μουσικός, παίζει σφυρίχτρα, ζητάει συγκρότημα".

300

2005-12-04T21:35:00.000+02:00

Τριακόσιες μέρες μέσα.

Δεν χαίρομαι γιατί η κούραση 300 ημερών στο μυαλό είναι πολύ επώδυνη.

Και μη μου πει κανείς αηδίες για "παλιός" και τέτοια, αυτά ...παλιά, τώρα άλλαξε το τροπάρι. Τρίτη φορά στο φυλάκιο μέσα σε έναν μήνα (υπάρχουν νέοι που ούτε καν το έχουν δει), όλη μέρα χθες καθάριζα πατάτες, σήμερα ήμουν ο πρώτος που χώθηκε για συμπλήρωση σκοπιάς και αύριο θα καθαρίζω και τις τουαλέτες. Και που να δεις και τους υπόλοιπους παλιούς στα γερμανικά νούμερα...

Αντιπαλευόλ.

2005-11-30T19:07:00.000+02:00

Των 500 mgr.

Δοσολογία: πρωί-μεσημέρι-βράδυ, καθημερινά για 12 μήνες.

Τώρα και σε υπόθετο.

Η ψυχολογία στο πάτωμα

2005-11-24T00:58:00.000+02:00

Και δεν φταίει μόνο ότι τελειώνει η άδεια.

Βλέπω τα ισοθερμικά που αγόρασα για τις παγωμένες σκοπιές και σφίγγεται το στομάχι μου. Αναλογίζομαι το δίλημμα "μεταπτυχιακό ή δουλειά" και εκνευρίζομαι. Ακούω την μάνα μου που ταλαιπωρείται με το ένα χέρι στον γύψο και αγχώνομαι. Σκέφτομαι την κουκλίτσα μου που αφήνω πίσω και καταπιέζομαι.

....συν -φυσικά- την συνήθη ανοησία που με περιμένει στο στρατόπεδο.

Σκατά.

Παραδοσιακό γλυκαντήρι

2005-11-22T09:22:00.000+02:00

Έτσι περιέγραφε η πινακίδα το ζαχαροπλαστείο "Ισίδωρον" στην Ξάνθη. Δεν γινόταν να μην κολλήσουμε.

Χανούμ μπουρέκ και καζάν ντι πι. Κόλαση.

Μου φαίνεται ότι εκεί θα πάω να γιορτάσω, όταν με το καλό.... :)

Τοξίνες

2005-11-21T10:10:00.000+02:00

Η εκδρομή στην Ξάνθη ήταν ότι έπρεπε για να ξεχαστώ τελείως. Καλή παρέα (κυρίως), καλή διάθεση, όρεξη για περπάτημα και για φαγητό (βεβαίως-βεβαίως).

Η παραπάνω συνταγή είχε ένα περίεργο αποτέλεσμα. Συνειδητοποίησα ότι ο εγκέφαλός μου υποσυνείδητα έχει μπει στην νοοτροπία του απολυθέντα. Συζητήσεις επί συζητήσεων για το ποιο μεταπτυχιακό να διαλέξω, τι σπίτι να νοικιάσω, που θα πάει ο πρώτος μισθός, λες και ξαφνικά βρέθηκα 77 μέρες μετά από το παρόν. Α, ναι, πλέον είναι μόνο 77!

Μόνο που όταν με το νοητικό μοχλό γυρνάω τον νου μου προς τις σκέψεις που αφορούν τον στρατό, οι 77 είναι πολλές. Άλλος νταλκάς αυτός. Πόσο κρύο θα κάνει στην σκοπιά, πότε να ζητήσω άδεια απολύσεως, σε ποιο γκρουπάκι να μπω για την άδεια των Χριστουγέννων, πότε θα έρθει κανένας νέος για να βελτιωθούν οι υπηρεσίες, άντε ξύπνα πάλι, πήγε 6.30, α τι ωραία κοιμήθηκα 4 ολόκληρες ώρες, ποιος στην χάρη μου.

Είναι περίεργο πάντως, με τι ευκολία τα έκρυψε όλα αυτά το μυαλό μου στο υπόγειό του. Έφυγα με προαναχώρηση την Τετάρτη το απόγευμα και την άλλη μέρα το πρωί δεν σκεφτόμουν τίποτα για τον στρατό. Μάλλον ο οργανισμός μου προσπαθεί να αποβάλλει τις "τοξίνες".

Thinking...

2005-11-13T18:36:00.000+02:00

...ότι τα σαββατοκύριακα είναι οι καλύτερες μέρες στον στρατό. Ησυχία, μπόλικος χρόνος για ύπνο αλλά και για έξοδο, καθόλου αγγαρείες. Χρόνος για προσωπική αναδιοργάνωση και ξεκούραση. Επίσης χρόνος για διάβασμα.

...ότι το πολύ το thinking δεν κάνει καλό. Ξυπνάς και αρχίζεις πάλι τα "τι κάνω εγώ εδώ πέρα γαμώ την τρέλα μου" και τέτοια.

...ότι δεν είναι όλοι οι ΕΠΟΠ χαραμοφάηδες και καθίκια. Αλλά αυτοί που είναι, καλύπτουν και τους υπόλοιπους. Από την μία παίρνουν 1000 ευρώ τον μήνα για υποψία εργασίας και από την άλλη τρώνε ακόμα και το φαγητό του φαντάρου (κυριολεκτικά, αφού η ποικιλία που παραγγείλαμε στο φυλάκιο ξαφανίστηκε πριν καν την δούμε).

...ότι ορισμένοι αξιωματικοί πατάνε επί πτωμάτων για να κάνουν την δουλειά τους.

...ότι οι ανώτεροι αξιωματικοί πραγματικά δεν έχουν καμιά επαφή με την πραγματικότητα του στρατοπέδου.

...ότι είναι μόνο 84!

...ότι προχθές ένας νέος με αποκάλεσε "λέουρα" και έψαχνα αριστερά-δεξιά να δω ποιον λέει. Δεν το συνειδητοποίησα ακόμα ότι είμαι σειρά απολύσεως...

99 bottles of beer on the wall...

2005-10-30T19:36:00.000+02:00

Εορταστική η περίστασις σήμερις διότι λιγόστεψαν τα ψηφία.
99 και σήμερα. Και ως γνωστόν, αριθμός διψήφιος, πολίτης υποψήφιος.
Και στα δικά σας οι νέοι :)

Πολλά ευχαριστώ στο Νenyaki ('στωωω! :*) για το ...teleposting, διότι σήμερα τυγχάνω και τουρίτσας (σκοπός) σε γραφικό φυλάκιο της περιοχής :)

Μπρρρρρ! Κρύο!

2005-10-22T15:04:00.000+03:00

Ωχ. Πολύ νωρίς σφίξαν τα κρύα ρε παιδιά. Ούτε ο Οκτώβριος δεν τελείωσε καλά-καλά.

Να δούμε πότε θα ανοίξουν και τα καλοριφέρ στον λόχο. Βαρέθηκα να κοιμάμαι και να ξυπνάω παγωμένος...

SMS Kettle

2005-10-10T23:28:00.000+03:00

Ναι, το blog είναι φανταρικού περιεχομένου, αλλά εγώ computer geek γεννήθηκα και δεν προβλέπεται να αλλάξω σύντομα.

Το μάτι μου μόλις έπεσε σε ένα άρθρο του The Register για το SMS-Kettle. Καλωσορίστε την πρώτη τσαγιέρα με δικό της κινητό τηλέφωνο! Στέλνοντας ένα SMS με το κείμενο "switch on", η τσαγιέρα ανάβει και αρχίζει να ζεσταίνει ότι έχετε ρίξει μέσα.

Οι απορίες που δημιουργεί μια τέτοια είδηση πολλές. Ποια η χρησιμότητα, ποιος θα πετάξει τα λεφτά του για κάτι τέτοιο κλπ κλπ. Το βραβείο όμως για την Απορία της Χρονιάς πάει στους αρθρογράφους του Register: "do you want your kettle to have a phone number?" :-D

Εγώ μόνο να παρατηρήσω ότι το SMS-Kettle παίρνει την 1η θέση στην λίστα των πιο τελειωμένων gadget από αυτό...

ΥΓ. Σημεία των καιρών. Παλιά, όταν βλέπαμε συσκευές με πολλαπλές λειτουργίες, αναρωτιόμασταν: "καφέ κάνει";
Τώρα υπάρχει η περίπτωση να μας απαντήσουν κιόλας...

Γιατί μαμά;

2005-10-07T15:19:00.000+03:00

Γιατί ο κόσμος δεν φοράει παραλλαγές;

Γιατί δεν ακούγεται σιωπητήριο στις 11.00 το βράδυ;

Γιατί δεν με ξυπνάει ο θαλαμοφύλακας στις 6 το πρωί;

Γιατί μπορώ να τριγυρνάω ξυπόλυτος με τις πυτζάμες όλη μέρα;

Γιατί δεν βρίσκω τα άρβυλά μου;

Γιατί δεν έχω σκοπιά;
.
.
.

Γιατί πρέπει να ξαναγυρίσω την Τρίτη στο στρατόπεδο;

NAI!

2005-10-04T23:41:00.000+03:00

Επιτέλους σπίτι!

2005-10-02T18:57:00.000+03:00

Η κούραση (κυρίως η ψυχολογική) έχει αρχίσει να γίνεται εμφανής στα πρόσωπα όσων ήρθαμε τον Αύγουστο και δεν έχουμε πάρει ακόμα άδεια. Κόκκινα μάτια και πόδια που σέρνονται. Έχει όμως ο καιρός γυρίσματα και εμείς έχουμε τα δάκτυλά μας σταυρωμένα για την έγκριση της άδειας. Αν όλα πάνε καλά, την Τρίτη το απόγευμα θα είμαι στον δρόμο παρέα με τον Αντώνη. Pray for us.

Ακολουθεί όμορφο σκηνικό:

Χθες είχα υπηρεσία στο φυλάκιο. Γύρω-γύρω πράσινα βουνά, αποκομμένοι από τον πολιτισμό, πέντε άτομα σε ένα μικρό κτίσμα, έξω βροχή και αστραπές. Ξάπλωσα στην επάνω κουκέτα και σκεπάστηκα με το sleeping bag.

Η ομορφιά της σκηνής ήταν στην ηρεμία. Δεν υπήρχε ίχνος ανθρώπινης παρουσίας γύρω μας (σε απόσταση let's say 3 χιλιομέτρων). Δεν έχετε ιδέα πόσο σπάνιο είναι αυτό μέσα στον στρατό.

Χαλάρωσα βλέποντας την βροχή να πέφτει πάνω στο τζάμι. Το mp3 player έπαιζε το Cinnamon girl του Neil Young.

Όπως στο σπίτι.

ΥΓ 127 και σήμερα. Σε έναν μήνα σπάμε την κατοστάρα και γινόμαστε ΥΠ. Υποψήφιοι Πολίτες...

Around the clock...

2005-09-28T21:05:00.000+03:00

Γιατί η έξοδος θέλει θυσία.

Προχθές υπηρεσία. Σκοπέτο, τέταρτο νούμερο, δηλαδίς 20:00-22:00, 04:00-06:00 και 12:00-14:00. Χθές πάλι υπηρεσία. Σκοπέτο (στην ίδια σκοπιά - αποθήκες πυρομαχικών) αλλά αυτήν την φορά δεύτερο νούμερο (16:00-18:00, 00:00-02:00, 08:00-10:00).

Επίσης χθες είχε βραδινή εκπαίδευση. Οκτώ το απόγευμα μέχρι τις 12 το βράδυ.

Με λίγα λόγια, η χθεσινή μέρα ήταν σκότωμα. Ξύπνιος από τις 3:30 το πρωί (για την σκοπιά στις 4) έκανα ένα εντυπωσιακό σερί (12:00-14:00 σκοπιά, φαγητό στα γρήγορα, επιθεώρηση φρουράς στις 15:00, σκοπιά 16:00-18:00, βραδινή 20:00-23:30, σκοπιά 00:00-02:00).

Ακολούθησαν 4 ώρες ενός βαθύτατου ύπνου, αλλά πως να συνέλθεις...

Το σόου όμως συνεχίστηκε διότι αυτοί που είχαν σκοπιά 14:00-16:00 και 16:00-18:00 ήταν πάνω στο φυλάκιο του Άβαντα μέχρι τις 17:00. Οπότε, χώσιμο των δύο εξοδούχων (Αντώναρος και moi) για σκοπιά, ενώ κανονικά βγαίναμε στις 15:00.

Τι κάνει ο άνθρωπος για μια έξοδο...

Γυρίσαμε και επιζήσαμε!

2005-09-25T19:19:00.000+03:00

Καλά, δεν είναι τόσο τραγικά τα πράγματα. Πλάκα είχε η άσκηση, χωρίς να είναι τίποτα σημαντικό, χωρίς κάποιο ιδιαίτερο νόημα.

Πολλή βρώμα όμως.

Όταν λέμε πολλή, εννοούμε πολλή.

Σε γενικές γραμμές, το όλο εγχείρημα ήταν μια κοροϊδία και δεν μπορώ να πω ότι είμαι ιδιαίτερα περήφανος που συμμετείχα. Το πως διεξήχθη η άσκηση μου έδωσε την εντύπωση ότι η άσκηση έγινε απλά για να γίνει.

Anyway, τώρα βαριέμαι να γράψω περισσότερα. Απλά περιμένω την άδειά μου. Ελπίζω 5 Οκτωβρίου να είμαι Θεσσαλονίκη...

Τα παιδάκια πάνε εκδρομήηηηηηη!

2005-09-16T22:01:00.000+03:00

Φορέστε όλοι τα εκδρομικά σας, φορτωθείτε όπλα, μπαλάσκες, κράνη, αντίσκηνα και λοιπό εξοπλισμό και πάμε Παρμενίωνα!

Για καμιά βδομάδα το Στραβάδι θα είναι on mountain, παρέα με τις αρκούδες και τους λύκους. Η πατρίδα με καλεί, εικονικός πόλεμος, άσκηση επιχειρησιακής ικανότητας, εκπαίδευση αλλά και εφαρμογή, διαμονή σε σκηνάκια πάνω στις ραχούλες (μηνβρεξειμηνβρεξειμηνβρεξειμηνβρεξει)...

...γενικά, the commandos go wild!

Γύρισε στην φύση, γύρισε στη φύση, κομμάντο πήγε έγινε και βάραγε σκοπέτο...

Η προετοιμασία πάντως περιλαμβάνει τα απολύτως βασικά (διότι είμεθα και σκληροτράχηλοι). Θα μου φτάσουν άραγε τα Zwan και τα κριτσίνια; Οι μπαταρίες για το mp3 player;

Τα πράγματα σοβαρεύουν. Μέχρι και οι αρκούδες θα γελάνε μαζί μας :D

Present Tense

2005-09-16T21:52:00.000+03:00

You can spend your time alone
redigesting past regrets, oh
or you can come to terms and realize
you're the only one who cannot forgive yourself, oh
makes much more sense to live
in the present tense

Present Tense - Pearl Jam

Ο νοών νοείτο. Ο μη νοών, βλήτο :P

Καλά ρε σεις...

2005-09-14T20:45:00.000+03:00

....πως αντέχετε να διαβάζετε τόση μαυρίλα και μιζέρια;

Δεν διαβάζετε, ε;

Πρώτη μέρα.

2005-09-14T20:08:00.000+03:00

Με αφορμή ένα ποστ της Nenya θυμήθηκα μια πολύ πικραμένη λεπτομέρεια της πρώτης μέρας στον στρατό.

Στην πύλη του Κέντρου Μηχανικού περιμένουμε στην σειρά γύρω στα 100 άτομα, με τα χαρτιά στο χέρι για να δώσουμε (για πρώτη αλλά όχι μοναδική φορά εκείνη την μέρα) τα στοιχεία μας. Γύρω μου βλέπω παρέες φίλων. "Έλα ρεεε, κι εσύ εδώ;". Αγκαλιές, φιλιά, χαχανητά. Φυσικό είναι, το Μηχανικό μαζεύει όλους τους αρχιτέκτονες, πολιτικούς μηχανικούς και τεχνολόγους μηχανικούς. Οι μισοί είναι συμφοιτητές με τους άλλους μισούς.

Εκτός από μένα, τον μικρό προγραμματιστή.

Πρώτη φορά προσπάθησα τόσο έντονα να βρω μία, έστω μία μοναδική, γνωστή φάτσα στο πλήθος. Μόνο ο πατέρας μου και ο αδερφός μου στην πύλη, να με κοιτάνε με το πιεσμένο χαμόγελο της αγωνίας.

Fuck. Το έχω ξαναδεί το έργο. Με μανούλα νηπιαγωγό με συχνές μεταθέσεις, έχω αλλάξει ουκ ολίγα σχολεία. Υποτίθεται ότι έπρεπε να έχω συνηθίσει την διαδικασία γνωριμίας με τα "νέα παιδάκια".

Ναι, καλά. Αυτά ισχύουν όταν είσαι κοινωνικός. Όχι όταν στις δύσκολες καταστάσεις κλείνεσαι στον εαυτό σου. Είμαι αντικοινωνικός και το ξέρω. Και δυστυχώς επιβεβαιώνεται κάθε φορά.

Αν αναλογιστούμε το ζόρι που τρώνε όλοι τις πρώτες μέρες στον στρατό το τελικό αποτέλεσμα ήταν σχεδόν αναμενόμενο: έκανα 3 μέρες να μιλήσω σε άτομο. Έκανα μια βδομάδα να γελάσω. Ακόμα το θυμάμαι, ήταν το πιο πιεσμένο γέλιο της ζωής μου.

Ασήμαντη λεπτομέρεια αλλά μιας που πιάσαμε τις πρώτες μέρες: έκανα 10 μέρες να δω όνειρο στον ύπνο μου. Αφόρητη η μοναξιά όταν σε εγκαταλείπουν ακόμα και τα όνειρά σου....

Επειδή όμως παραείναι μαυρίλα το ποστ μου, να αναφέρω και την άλλη πλευρά. Τους τελευταίους εφτά μήνες έκανα φίλους για τους οποίους δεν είμαι απλά χαρούμενος, αλλά περήφανος που τους γνώρισα. Ο Νίκος, ο Θόδωρος, ο Αντώνης, ο Δημήτρης, ο άλλος ο Νίκος, ο Λάμπης, είναι όλοι τους παιδιά που θα στεναχωριόμουν πραγματικά αν δεν τους γνώριζα. Για αυτά τα παιδιά, άξιζε κάθε δευτερόλεπτο ταλαιπωρίας στο κέντρο.

See ya guyz. Άντε και ελεύθεροι...

Only the strong survive!

2005-09-12T21:38:00.000+03:00

Ακολουθεί παραλήρημα - έμπνευση της πρωϊνής σκοπιάς.

Είσαι νέος και ωραίος αλλά δεν έχεις ταλέντο, μέλλον, όρεξη για δουλειά και στον ήλιο μοίρα;
Θέλεις να γίνεις ΕΠΟΠ και ονειρεύεσαι ότι όταν μεγαλώσεις θα γίνεις ΕΜΘ Λοχίας;
Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ!

Μόνο προσοχή. Τα πράγματα είναι σκληρά. Δεν αντέχουν όλη τις εξουθενωτικές απαιτήσεις της υπηρεσίας.

Με το καλό γίνεσαι ΕΜΘ Λοχίας. Έχεις την δύναμη να εξουσιάζεις τα κωλοφάνταρα αλλά μαζί με την δύναμη αυτή οι ευθύνες και -κυρίως- οι δυσκολίες αυξάνονται. Αρχίζουν οι υπηρεσίες. Μία από τις χειρότερες υπηρεσίες που μπορεί να κάνεις είναι.... θαλαμοφύλακας. Η υπηρεσία είναι σκότωμα σκέτο. Προορίζεται μόνο για την αφρόκρεμα του ελληνικού στρατού, όπως εσένα, κάποιον άλλο ΕΜΘ λοχία και τον πιο "Ράμπο" από τους φαντάρους (ικανότητα Ι4, εγχειρισμένος για κήλη, πρόβλημα στην μέση), ο οποίος μάλιστα θα αναλάβει να σε ξεκουράσει και από το πρωϊνό σου (σας) νούμερο, κάνοντας 12 ώρες συνεχόμενες θαλαμοφύλακας, ενώ εσύ, πτώμα από την κούραση των 3 ωρών της υπηρεσίας, πίνεις τον καφέ σου όλο το πρωί στο γραφείο σου.

Ο Ε.Σ. όμως δεν αχάριστος. Σε ανταμοίβει με μια πλήρη μέρα απαλλαγής ώστε να συνέλθει ο οργανισμός σου από την πίεση και την κούραση.

Είσαι σίγουρος ότι μπορείς να ανταπεξέλθεις;

(Οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα ΔΕΝ είναι τυχαία και αν θέλετε μπορώ να σας δώσω και ονόματα. Ούτως ή άλλως, πάλι για ξεφτίλες μιλάμε)

Νεύρα, πολλά νεύρα.

2005-09-12T21:34:00.000+03:00

Σήμερα θα πλακωνόμασταν 6 εξοδούχοι με έναν Αρχιλοχία και έναν Λοχία.

Ξέρεις τι είναι να περιμένεις φρεσκοπλυμένος και ντυμένος με πολιτικά το εξοδόχαρτο και να σου λένε "κάτσε, έχεις αγγαρεία μίας ώρας μπροστά σου";

Σιχτίρ...

Αφού δεν με θέλει!

2005-09-11T22:32:00.000+03:00

Πάλι αναφερόμενος.

Ερχόμενος από την σκοπιά άφησα τα πυρομαχικά στον θαλαμοφύλακα αντί να τα αφήσω στον Αξιωματικό Υπηρεσίας (ΑΥΔΜ).

Ευτυχώς ο δίκας έριξε άκυρο.

Υπάρχει και φιλότιμο...

2005-09-10T18:45:00.000+03:00

Δεν μπορώ άλλο.

Ο κάθε μακρινός συγγενής που μαθαίνει ότι είμαι φαντάρος στην Αλεξ/πολη (και συνεπώς κοντά στο χωριό από το οποίο κατάγονται οι γονείς μου), ζητάει το τηλέφωνό μου για να έρθει να με δει λιγάκι, να με βγάλει έξω, να με κεράσει φαγητό/καφέ/ποτό.

Όλοι είναι καλοπροαίρετοι άνθρωποι, εκτιμώ αφάνταστα την κίνηση αυτή, αλλά...
...δεν με λένε Βασιλάκη Καϊλα, δεν ζω στους πέντε δρόμους. Η ελεημοσύνη με κάνει να νιώθω this big. Θέλω να με βλέπουν σαν άνθρωπο, όχι σαν φαντάρο.

Αν ήμουν για διακοπές στην Αλεξανδρούπολη, δεν θα με έπαιρνε κανένας από αυτούς τηλέφωνο...

Η θητεία σιγά-σιγά γίνεται όλο και πιο προσωπική εμπειρία. Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με την επικοινωνία με άλλους, αλλά μου φαίνεται ότι θα πετάξω το κινητό και θα την βγάζω με τηλεκάρτες.

Το μακάβριο της υπόθεσης...

2005-09-10T17:29:00.000+03:00

Η Σ2 είναι μια σκοπιά στο στρατόπεδο, στα 20 μέτρα από την κεντρική πύλη. Τα καθήκοντα του σκοπού εκεί είναι να μένει απαρατήρητος και να καλύπτει τον σκοπό της κεντρικής πύλης σε περίπτωση επίθεσης (τι λες τώρα).

Για να παραμείνει απαρατήρητος και αθέατος ο εν λόγω σκοπός, το σημείο στο οποίο κάθεται είναι μια τρύπα στο έδαφος με κάλυψη από τσουβαλάκια άμμου. Καθισμένος κάτω, το μόνο που εξέχει είναι το κράνος του.

Έχοντας υπηρεσία εκεί πέρα χθες το βράδυ, συνειδητοποίησα ότι εκτός του ότι είμαι ένα με το έδαφος, έχω και κάτι κυπαρίσσια πάνω από το κεφάλι μου. Φτου φτου φτου....

EDIT: Έ ρε γλέντια! Σήμερα έμαθα ότι στο Πολύκαστρο δεν μου γράψανε τις 6 μέρες άδεια που πήρα. Άιντεεεεεεεεεεεε!!! 16 μέρες κανονική άδεια ρεεεε!! Λελέ, σε λέω, λελέ!

Ντοκουμέντα!

2005-09-07T17:56:00.000+03:00

Θυμάστε που σας έλεγα για το "αδερφίστικο" make up του Ράμπο; Ορίστε τα αποδεικτικά στοιχεία. Τα ελληνικά κομμάντα είναι μάχιμα και -κυρίως- αόρατα την νύχτα.

Περίπου.

"Η μοναξιά του σκοπού". Είναι μια φωτογραφία που έβγαλα πάνω στην σκοπιά του φυλακίου. Οι πρώτες ενδείξεις κατάθλιψης είναι προφανείς...

Πόσες και σήμερα;
Πόοοοοοοοσεεεεεες;

(Επίσης εμφανείς οι πρώτες ενδείξεις εγκεφαλικού)

Συγγνώμη.

2005-09-03T17:45:00.000+03:00

Ξέρεις γιατί.

Σου υπόσχομαι. Όσο μειώνονται οι μέρες, θα μειώνεται και η απόσταση.

:-*

"Παρουσιάζομαι στην πρωϊνή αναφορά.."

2005-09-03T17:11:00.000+03:00

Μάλλον δεν με σηκώνει το κλίμα στον Έβρο. Μέχρι να έρθω εδώ, δεν είχα βγει ούτε μια φορά στην αναφορά, δεν είχα καμιά ποινή, ούτε φυλακή, ούτε κράτηση. Εδώ όμως, χωρίς να έχω συμπληρώσει καλά-καλά 3 βδομάδες στην μονάδα, παραλίγο να βγω 2 φορές αναφερόμενος. Και μάλιστα την πρώτη φορά ήταν την πρώτη μέρα που ήρθα.

Βρε μπας και έχει κάτι η φάτσα μου;

Άσχετο στατιστικό στοιχείο της ημέρας: προχθές στο φυλάκιο αναγκάστηκα να κοιμηθώ για ...2η φορά στο επάνω κρεβάτι της κουκέτας. Η πρώτη φορά ήταν ...στις 7 Φεβρουαρίου, δηλαδή την ημέρα που κατατάχτηκα. Κρίμα, χάλασα το σερί ;-)

156 και σήμερα. Μπόλικες είναι αλλά δεν βαριέσαι. Θα περάσουν. Μετά τον Παρμενίωνα (18-24 Σεπ) αρχίζει για τα καλά η κατηφόρα και οι άδειες.

Μετά την προσαρμογή

2005-08-27T21:27:00.000+03:00

Την Τρίτη που μας πέρασε έχασα την έξοδό μου λόγω νυκτερινής εκπαίδευσης. Ανεβήκαμε σε ένα βουνό και κάναμε εξάσκηση στην κίνηση κατά την νύκτα και στην κάλυψη/απόκρυψη.

Στην πρώτη ευκαιρία, θα ανεβάσω μια φωτογραφία μου με την φάτσα μου γεμάτη λάσπες και φούμο. Έτσι, για να δείτε ότι το "μεικ-απ" που βάζει ο Ράμπο με μια γραμμή στο ένα μάγουλο και άλλη μια στο άλλο παραείναι κυριλέ.

Τσσσσσ, γίναμε και κομμάντα, τρομάρα μας.

Την Παρασκευή είχαμε τελετή Παράδοσης-Παραλαβής του Λόχου, μιας που ήρθε καινούριος διοικητής. Φυσικά η προετοιμασία απαιτούσε extreme αγγαρειομαχίες. Όσο για τον νέο δίκα, τα πράγματα διαφαίνονται δυσοίωνα και αναμένεται τέντωμα.

Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα....

Έφτασα

2005-08-15T12:50:00.000+03:00

Καλά ξεκινήσαμε.

Ο λόχος μου βρίσκεται μέσα σε ένα τεράστιο στρατόπεδο στην άκρη της Αλεξανδρούπολης. Απ'ότι φαίνεται, έχει μαζευτεί κάθε καρυδιάς καρύδι εδώ πέρα, οι βυσματομαχίες δίνουν και παίρνουν ενώ υπάρχει και επερχόμενη αλλαγή διοικητή. Οι υπηρεσίες είναι λίγο στριμωγμένες και το πρόγραμμα μέχρι τώρα έλεγε μία έξοδος την βδομάδα.

Τα καλά νέα είναι ότι πήρα πλήρη βδομάδα προσαρμογής και έχω κάθε μέρα έξοδο. Επίσης (για μετά την προσαρμογή) οι διανυκτερεύσεις είναι διαθέσιμες στον οποιοδήποτε (άσχετα με το αν έχει κάπου να κοιμηθεί) ενώ παίζουν και καθημερινά υπηρεσιακά σημειώματα ώστε να βγαίνουμε όλοι για ένα καφέ ή για να κάνουμε κάποια δουλειά. Όσο για τις υπηρεσίες, τα πράγματα θα βελτιωθούν σύντομα, αφού ήρθαμε συνολικά 8 νέα άτομα στην μονάδα. Εεε, που θα πάει...

Οι εγκαταστάσεις είναι ψιλοχάλια (2 τουαλέτες και 2 ντουζιέρες) αλλά το ΚΨΜ είναι ...χάρμα ειδέσθε! Καναπέδες, τζάκι, δύο tv με dvd και Nova, δύο μπιλιάρδα, ένα ποδοσφαιράκι ενώ τα είδη που πουλάει κυμαίνονται από καφέ, κρουασάν, χυμούς, μπιφτέκια, σουβλάκια εώς μπλουζάκια, παραλλαγές, mp3 players, ρολόγια, στερεοφωνικά αυτοκινήτου, φέτες dvd, ηχοσυστήματα με αποκορύφωμα το ....ολοκαίνουριο Sony PSP (για το οποίο ούτε ο Γερμανός δεν έχει φέρει ακόμα παιχνίδια). Απίστευτο!

Τα πράγματα δεν είναι πολύ "προβλεπέ", επικρατεί μια χαλαρότητα αλλά μην φανταστείτε και κανένα ελεύθερο κάμπινγκ.

Για τα υπόλοιπα, αναμείνατε. Προς το παρόν, προσαρμόζομαι.

Ααααα! Η Αλεξανδρούπολη είναι το τέλειο μέρος για να έχεις έξοδο. Όμορφη πόλη, πολύς κόσμος, καφετέριες, μπαράκια, φαστφουντάδικα, ταβερνάκια, you name it. Επίσης σε ακτίνα βολής βρίσκεται.... όλη η Θράκη. Προχθές κάναμε εξόρμηση στην Ξάνθη για να δούμε κάτι παλιοσειρές, ενώ χθες μια βολτούλα ...150 χλμ προς τα πάνω ήταν επιβεβλημένη για να δω την γιαγιάκα μου. Άμα βελτιωθούν και οι υπηρεσίες, έχει να πέσει μπόλικη βόλτα.

Πάμε για άλλα

2005-08-11T15:34:00.000+03:00

Χαιρετώ σας.

Τα λέμε από Αλεξανδρούπολη πάλι...

Balancing the checkbook

2005-08-09T19:27:00.000+03:00

Παίζοντας με το γνωστό καταραμένο αρχείο "Μέρες Θητείας.xls" , έκανα και μια τροποποίηση ώστε να υπολογίζει και τις μέρες που είχα άδεια.

Μετρώντας και τις προαναχωρήσεις, οι συνολικές μέρες άδειας μέχρι τώρα είναι ...37!!! Έχω γλιτώσει έναν μήνα θητεία μέχρι τώρα και δεν το πήρα χαμπάρι! Και μάλιστα, από αυτές, γραμμένες είναι μόνο 8!

Οπότε, για τους υπόλοιπους 6 μήνες μου μένουν 10 μέρες κανονικής άδειας, 12 μέρες άδειας παραμεθορίου, 18 μέρες ειδικής άδειας (την οποία και *φυσικά* θα εξαντλήσω) = 40 μέρες.

Προσθέστε τίποτις οδοιπορικά, ΠΣΚ, κάτι αιμοδοτικές που δεν πήρα ακόμα και καμιά τιμητική... φτάσαμε στις 55-60 μέρες άδεια.

Έτσι, μάλιστα, παλεύεται η κατάσταση :Ρ

Και, παρακαλώ, να σημειωθεί ότι δεν έχω φάει ούτε μισή μέρα κράτησης. Το μητρώο μου είναι κατάλευκο :)

Παρενέργειες

2005-08-09T17:26:00.000+03:00

Είμαι στο σπίτι μου (τριήμερο φύλλο πορείας, αραλίκι), ετοιμάζω την φραπεδιά μου και χτυπάει το τηλέφωνο.

Πριν ακόμα απαντήσω, το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι ..."ΓΕΠ, παρακαλώ;"

Αίσχος. Δυόμισι μήνες έκατσα στο γραφείο πληροφορικής και τηγανίστηκε το μυαλό μου. Άντε να δούμε πόσο καιρό θα κάνουμε να το ξεπεράσουμε κι αυτό το κόλλημα. Κάτι τέτοια βλέπω και καταλαβαίνω τον πατέρα μου που ακόμα βλέπει εφιάλτες ότι έχασε το τζόκευ του. Ή τον κολλητό μου που τον πρώτο καιρό μετά την απόλυση ξυπνούσε το πρωί για να φυλάξει σκοπιά στην... πυλωτή της πολυκατοικίας.

Γιατρέ, γιατί αυτή η άσπρη ζακέτα έχει μπλεγμένα μανίκια;

Ααα, να μην ξεχάσω και τις άλλες παρενέργειες. Ξαναπήρα τα κιλά που έχασα στο κέντρο. Συν 2 ακόμα. Κακούργα κενωνία...

Έξι μήνες και σήμερα...

2005-08-08T11:31:00.000+03:00

Σήμερα άρχισε η διαδικασία πεπαλαίωσης. 182 και σήμερα, βλέπεις. Συμπληρώθηκε πλήρως η μισή θητεία. 6 μήνες. 183 μέρες. Από δω και πέρα, διαλύομαι και απολύομαι. Εεεεε, καλά, διαλύομαι και ...βλέπουμε.

Μάζεψα τις υπογραφούλες μου, πήρα το φύλλο πορείας μου, χαιρέτησα κόσμο και κοσμάκη (όχι όλους, έχουμε και φιλότιμο), φορτώθηκα το λουκάνικο στην πλάτη και βουρ. Πάει και το Πολύκαστρο. Καλα ήταν, ωραία τα περάσαμε, αλλά πάμε για άλλα.

Και μιας που παλιώνουμε σιγά-σιγά...

Πάει ο παλιός φαντάρος
ήρθε η νέα η σειρά
ήρθε ο νέος με τα λέπια
και την ποντικοουρά

Καλή σκοπιά, καλή σκοπιά, χαρούμενα καλά γερμανικάαααα

Αντίο, μικρό κομπλεξικό χακί ανθρωπάκι.

2005-08-05T16:54:00.000+03:00

Την Δευτέρα θα εμφανίσω τα μούτρα μου τελευταία φορά στην ταξιαρχία, το υπόσχομαι, δεν θα με ξαναδείς.

Θα πρέπει να χαίρεσαι. Το ότι φεύγω είναι μια τέλεια ευκαιρία για να βρεις έναν καινούριο φαντάρο που θα τον απειλείς με τον χειρότερο τρόπο μπροστά σε άλλους αξιωματικούς, με τέτοιο τρόπο ώστε να ρισκάρεις ακόμα και την καριέρα σου, και μετά από 3 μέρες να είσαι όλο χαμόγελα και γλύκες και να τον ευχαριστείς που τρέχει για τα δικά σου τα θελήματα.

Αύριο είναι η τελευταία ευκαιρία σου να μου απαγορεύσεις την είσοδο στο "γραφείο σου", ακόμα και αν προσπαθώ να σου φτιάξω τον υπολογιστή που χάλασες ώστε να συνεχίσεις την δουλειά σου.
Αύριο είναι η τελευταία ευκαιρία σου να με βάλεις να κάνω τις δουλειές των φαντάρων του δικού σου γραφείου.
Αύριο είναι η τελευταία ευκαιρία σου να με χώσεις να κάνω δουλειά άσχετη με το στράτευμα, από την οποία εσύ βγάζεις λεφτά.

Συγγνώμη που βελτιώνω τις συνθήκες εργασίας ΣΟΥ με την ποταπή μου παρουσία.
Υπόσχομαι να μην το ξανακάνω.
Υπόσχομαι να μην ξαναβεβηλώσω το ιερό σου γραφείο.
Υπόσχομαι να μην σε βγάλω ξανά ασπροπρόσωπο στον ταξίαρχο.
Υπόσχομαι να μην σε ξαναδιευκολύνω όταν δεν προβλέπεται.
Ελπίζω να μην σε ξαναδώ.
Εύχομαι να μην καταλάβουν τα παιδιά σου τι μαλάκας είσαι.

Κατηφόρα.

2005-07-31T10:27:00.000+03:00

Αυτό είναι το τελευταίο ΠΣΚ που έχω υπηρεσία στο ΓΕΠ, και όλα βαίνουν καλώς. Απόλυτη ησυχία. Δεν με ενοχλεί κανένας, κοιμάμαι καθημερινά γύρω στις 10 με 11 ώρες, ενώ τις υπόλοιπες βλέπω κάτι DVD, πολύτιμη προσφορά του αδερφού μου. Για την ακρίβεια, 5ος, 6ος και 7ος κύκλος επεισοδίων X-Files. Ο ορισμός της αποχαύνωσης.

Είναι ένας ωραίος τρόπος να κλείσει αυτή η περίοδος της θητείας μου. Η υπόλοιπη εβδομάδα προβλέπει εξόδους για Δ-Τ-Τ, μια τελευταία υπηρεσία την Πέμπτη, άδεια (τιμητική) για ΠΣΚ και από Δευτέρα παίρνω το φύλλο πορεία για Αλεξανδρούπολη.

Σε καμιά 10αριά μέρες θα είμαι στον Έβρο, στην Αλεξανδρούπολη και θα θυμηθώ ότι έχω ξεχάσει τον τελευταίο καιρό. Καθαρισμός όπλου, επιθεωρήσεις, αναφορές, σκοπιές, θαλαμοφυλίκια, περιπολίες, εφόδους. Αλλά σε καμιά 10αριά μέρες θα έχω ολοκληρώσει την μισή μου θητεία. Θα έχει αρχίσει ο κατήφορος, τα "λελε" και τα λοιπά παλιούρικα συνθήματα, η χαλάρωση και η αναμονή για την τελευταία μέρα.

Όλα αυτά τα συνειδητοποίησα την Παρασκευή (προχθές) που με χαιρέτησε ο Διευθυντής για τελευταία φορά (όταν θα γυρίσει από την άδειά του θα έχω φύγει). Πάει και το εξάμηνο. Πάει και η πρώτη μετάθεση. Πάμε στην δεύτερη.

Μ'αρέσει να βλέπω την θητεία μου να προχωράει. Σημαίνει ότι περνάνε οι μέρες.

165 down...

2005-07-21T16:12:00.000+03:00

...200 to go.

200 και σήμερα.

Περαστικά μας.

Βραδινή εκπαίδευση.

2005-07-20T18:29:00.000+03:00

Για τους αστράτευτους (τυχερααακιδεεεες), η βραδινή εκπαίδευση γίνεται για να διατηρείται το αξιόμαχο του στρατεύματος. Πορείες, βολές, εύρεση σημείων με πυξίδα κλπ κλπ. Έχει βέβαια ένα κουσούρι: δεν βγαίνει κανένας εξοδούχος.

Χθες ο Λόχος Στρατηγείου είχε βραδινή εκπαίδευση.

Part 1
- Αααα, είπε ο αρχιλοχίας, εκείνος ο πράσινος κάδος είναι γεμάτος. Κάτι πρέπει να κάνουμε.
Ακολουθούν λογικές σκέψεις. Μήπως να τον αδειάσουμε; Μήπως να κάψουμε τα σκουπίδια; Μήπως να φέρουμε την σκουπιδιάρα; Τσκ τσκ. Δεν σκέφτεστε με στρατιωτική λογική.
- Όχι. Θα βγάλετε τα σκουπίδια από μέσα και θα τα βάλετε σε σακούλες σκουπιδιών.
- Μααααα (απέλπιδα προσπάθεια επιβίωσης) δεν έχουμε σακούλες σκουπιδιών.
Επεμβαίνει ο διοικητής του λόχου και σώζει την κατάσταση:
- Έχει σακούλες στα μαγειρία, πάρτε από κει.
Μπράβο μεγάλε, το'σωσες.

Part 2
10 και κάτι το βράδυ. Η εκπαίδευση έχει προχωρήσει σε ...ανώτερα επίπεδα. Οι φαντάροι είναι μαζεμένοι έξω από τον λόχο και περιμένουν τον διοικητή. Για καμιά ωρίτσα.

Part 3
Ο διοικητής τελικά εμφανίζεται και... αρχίζει τις θεωρίες. "Ξέρετε παιδιά, στην Γαλλική επανάσταση..."

Επαναλαμβάνω. Όταν έχει βραδινή εκπαίδευση, δεν βγαίνουν εξοδούχοι. Πρέπει να διατηρηθεί το αξιόμαχο του στρατεύματος.

Έμαθα την μετάθεσή μου.

2005-07-20T16:43:00.000+03:00

Μέσα σε κανέναν μήνα πάω στον Λόχο Μηχανικού της 23ης Ταξιαρχίας.

Αλεξανδρούπολη.

Το μικρό μου μυστικό;

Γουστάρω!

Αρχηγού παρόντος...

2005-07-18T23:34:00.000+03:00

Το Σαββατοκύριακο μετά την άδεια ήταν αρκετά γεμάτο. Γνωριμία με τον νέο φαντάρο του γραφείου και εκπαίδευση αυτού ("αυτό είναι το τηλέφωνο της καντίνας"), κάποιες ψιλοδουλίτσες του γραφείου αλλά κυρίως προετοιμασία για τον ερχομό του big boss.

Την Δευτέρα (σήμερις δηλαδίς) ήρθε ο Αρχηγός ΓΕΣ μια βόλτα από την ταξιαρχία μας. Όπως είναι αυτονόητο, τις προηγούμενες 3-4 μέρες επικρατούσε πανικός προετοιμασίας και καθαριοτήτων. Μέσα στο πρόγραμμα της επίσκεψης υπήρχε και μια παρουσίαση (με powerpoint, μεγάλη η χάρη του) οπότε εκτυπωτές έφτυσαν τα μελάνια τους, υπολογιστές υπερθερμάνθηκαν, δίκτυα αναστέναξαν και μερικοί φαντάροι (εντάξει, όχι εγώ) έβρισαν την ώρα και την στιγμή...

Προσπάθησα να κάτσω στην άκρη της παράνοιας, απλά να βρέξω τα πόδια μου, έτσι για τον χαβαλέ. Κάτι κατάφερα τελικά. Εκτός από την καθυστέρηση της εξόδου μου σήμερα (αντί για 2.30 έφυγα στις 4) και κάποιες υστερικές καθαριότητες της τελευταίας στιγμής, αυτές οι μέρες πέρασαν αναίμακτα.

Highlight: την Κυριακή το βράδυ αποφάσισα να παραγγείλω κάτι απ'έξω γιατί το φαγητό του στρατού εεεε αυτό τέλος πάντων. Αυτό που κατάφερα να κάνω είναι να παραλαμβάνω την σακούλα με τα πιτόγυρα μέσα από τα κάγκελα, 30 μέτρα πάνω από την κεντρική πύλη της ταξιαρχίας, την ώρα που έβγαινε το αυτοκίνητο του ταξίαρχου. Φυσικά με τον ταξίαρχο μέσα.

Αργά βήματα πίσω και κρύβομαι πίσω από μια πινακίδα. Ο πακετάς με τα ρέστα στο χέρι με κοιτάζει απορημένος, πιάνει την κατάσταση και κάνει πως μιλάει στο κινητό. Το αυτοκίνητο φεύγει χωρίς περαιτέρω παρατράγουδα.

Πολύ βαρύς ο γύρος το βράδυ ρε γαμώτο...

:)

Ωχ μανούλα μ'....

2005-07-14T11:05:00.000+03:00

Επιστρέψαμε και από το μικρό μας διάλειμμα στην Χαλκιδική. Ο κλασικός προορισμός, το Πευκοχώρι στο πρώτο πόδι, είχε πάντα τις ίδιες υπέροχες παραλίες αλλά φέτος πολύ περισσότερο κόσμο. Πρέπει να ψάξουμε σιγά-σιγά για κάτι πιο ήσυχο...

Anyway, τα κεφάλια μέσα. Σήμερα είναι η τελευταία μέρα της άδειας. Ευκαιρία για λίγη ανασυγκρότηση. Μερικά ψώνια, κάτι καφεδάκια για εκπλήρωση των κοινωνικών μου υποχρεώσεων, καμιά βόλτα στην Θεσσαλονίκη που ότι και αν λένε οι υπόλοιποι εγώ την βρίσκω υπέροχη το καλοκαίρι (από την ηλίαση θα είναι, μην ανησυχείτε), θα γεμίσει κι αυτή η μέρα. Κι από αύριο... "μάλιστα κ. Διευθυντά".

Ιχ. Μου σηκώθηκε η τρίχα.

Οι inside πληροφορίες μου όμως (πήρα τηλέφωνο τον εκλεκτό συνάδελφο για να δω αν ζει) μου λένε ότι... ήρθε καινούριος φαντάρος στο γραφείο! Όοοοοολεεεεεε! Μια βδομάδα εκπαίδευση και μετά θα αρχίσουμε τα υπέροχα 1 μέσα - 2 έξω. Άκουσα και κάτι μαγειρέματα για τα ΠΣΚ βέβαια που δεν μου άρεσαν αλλά ακόμα δεν είναι σίγουρο τίποτα.

Επίσης θα ήθελα να καταγγείλω το ράδιο αρβύλα που ήθελε τις μεταθέσεις να έβγαιναν πριν αρκετές μέρες ώστε χθες-σήμερα-αύριο να ήμουν στους δρόμους με φύλλο πορείας για _________ (τοποθετήστε παραμεθόριο περιοχή της επιλογής σας).

Ουφ. Θέλω κι άλλη άδεια. Καλόμαθα. Μήπως να πάρω κι εκείνες τις 4 από την αιμοδοσία και να ξαναπάρω τα βουνά/παραλίες; Μήπως;

Ωχ μανούλα μ', πως μπαίνω μέσα αύριο; Μπουουουουχουουου

Εορταστική περίσταση.

2005-07-07T23:37:00.000+03:00

Σήμερα συμπλήρωσα 5 μήνες στον στρατό.

Ως γνήσιος μίζερος και γκρινιάρης που είμαι, έχω να κλαφτώ για πολλά πράγματα, να θυμηθώ πολλά στραβά.

Αλλά δεν θα το κάνω σήμερα.

Σήμερα έσβησα 5 μήνες.

Θα πάρω μια ανάσα (από αύριο αδειούλα) και πάω για τους επόμενους 5.

Συνάδελφοι, σειρούλες, αδέρφια... κουράγιο και περαστικά μας.

ΥΓ: το blog αυτό δημιουργήθηκε περισσότερο για να έχω έναν ασύγχρονο τρόπο επικοινωνίας με τους φίλους και γνωστούς μου, παρά για εξομολογητήριο. Τους ευχαριστώ για την πολύτιμη παρέα και υποστήριξη που μου προσφέρουν. Να'στε καλά παίδες :*

Διαπίστωσα όμως με μεγάλη χαρά και ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη ότι το διαβάζουν και αρκετοί που ούτε καν με γνωρίζουν. Τους ευχαριστώ για την τιμή αυτή, ακόμα κι αν δεν καταλαβαίνω τι ενδιάφερον μπορεί να βρίσκουν στις αρλούμπες που γράφω :)

Σας ευχαριστώ όλους εκ βάθους καρδίας.

Μην ανοίγεις αρχεία που δεν σε αφορούν.

2005-06-29T19:24:00.000+03:00

Πριν 2-3 μέρες ανακαλύψαμε με τον συνάδελφο φαντάρο στο γραφείο ένα αρχείο Excel το οποίο ονομαζόταν "Μέρες Θητείας". Ψαρώσαμε και εμείς και το ανοίξαμε να δουμε τι έχει μέσα. Το αρχειάκι είναι δημιούργημα ενός παλιότερου φαντάρου και υπολογίζει πόσες μέρες θητείας απομένουν, αφού εισάγεις βέβαια τα απαιτούμενα στοιχεία. Εμφανίζει ακόμα και pie chart με μέρες που πέρασαν και μέρες που απομένουν.

Χαριτωμένο.

Το πρόβλημα είναι εισάγαμε τα δικά μας δεδομένα και οι μέρες που απομένουν είναι περισσότερες από αυτές που πέρασαν.

Φυσικά και το ήξερα. Αλλά άλλο είναι να το ξέρεις, κάπου βαθιά στο υποσυνείδητό σου, κρυμμένο από τον υπόλοιπο εγκέφαλό σου, και άλλο να το βλέπεις και λογιστικά και γραφικά μπροστά σου.

Ασταδιάλα με τις νέες τεχνολογίες. Μια φορά χαϊρι δεν είδαμε από δαύτες.

ΥΓ: 222 και σήμερα. Έτσι, για τα λογιστικά...

Ξέρεις πως είναι να διαβάζεις στο σκοτάδι;

2005-06-26T19:38:00.000+03:00

Έχω κάνει μια μικρή συμφωνία με τον εαυτό μου. Ότι ο στρατός θα με επηρεάσει όσο γίνεται λιγότερο. Μπήκα άνθρωπος και σκοπεύω να βγω άνθρωπος. Δεν θέλω να αφήσω κάτι δικό μου σε έναν χώρο που δεν του χρωστάω τίποτα.

Πως γίνεται αυτό; Όλο και πιο δύσκολα. Σαν να διαβάζεις στο σκοτάδι.

Δεν είναι μόνο η εκπαίδευση ως νεοσύλλεκτος, ούτε το κλίμα πειθαρχίας και προβλεπόμενων διαδικασιών που υπάρχουν παντού. Είναι η ρουτίνα, είναι η μαζικότητα, είναι η αλληλεπίδραση με τους υπόλοιπους φαντάρους, που ορισμένοι έχουν ήδη κηλιδωθεί από τον στρατό.

Σιχαίνομαι τις κλασσικές φανταρικές εκφράσεις. Δεν αντέχω να αντικατασταθεί το "Γεια χαρά ρε αδελφέ" από το "τι λέει ρε σειρά, την παλεύεις;". Το θεωρώ εκμηδενιστικό. Ναι, σίγουρα έχουν και αυτές την πλάκα τους, αλλά όχι όταν είναι τα μόνα πράγματα που βγαίνουν από τις φωνητικές χορδές σου.

Ένας δάσκαλος στο λύκειο μας είχε πει το εξής: όταν συνδυάζεις κάποιες λέξεις με πολύ συγκεκριμένες εκφράσεις/έννοιες, σημαίνει ότι το μυαλό σου έχει τηγανιστεί, δεν είσαι σε θέση να κάνεις τον διαχωρισμό και να λειτουργείς αυτόνομα. Π.χ. αν στο άκουσμα της λέξης "φιλαράκια" το μόνο πράγμα που σκέφτεσαι είναι η γνωστή σειρά, τότε χρειάζεσαι λίγη αποτοξίνωση από το κουτί.

Το ίδιο συμβαίνει και στο στρατόπεδο. Ο περιορισμός του φρασεολογίου σε 3-4 ατάκες είναι ενδεικτικό νοητικής χαλάρωσης. Γι'αυτό και δεν πρόκειται να δείτε εύκολα τέτοιες εκφράσεις εδώ μέσα. "Την παλεύω", "σειρά", "νέοπα" κλπ δεν έχει. Μας τελείωσαν.

Μπορεί να προσπαθώ να διαβάσω στο σκοτάδι. Αλλά τουλάχιστον, διαβάζω.

Δεν ξέρω αν βγαίνει νόημα από όλα αυτά. Δεν με νοιάζει και ιδιαίτερα.

With a little help from my friends

2005-06-20T13:06:00.000+03:00

What would you think if I sang out of tune
would you stand up and walk out on me?
Lend me your ears and I'll sing you a song
and I'll try not to sing out of key

Oooh, I get by with a little help from my friends...

Το τραγούδι είναι το With a little help from my friends των Beatles. Η διασκευή που του έκανε ο Joe Cocker (όπως και άλλοι) δεν μας απασχολεί. Ακολουθούν κάποια trivia:

1) Μ'αρέσει πάρα πολύ :)
2) Αρχικός τίτλος: Bad Finger Boogie.
3) Οι στίχοι είναι λιγότερο τυχαίοι αν σκεφτείτε ότι τραγουδάει ο Ringo Starr ;)
4) Ο δεύτερος στίχος έλεγε αρχικά "would you stand up and throw tomatoes at me" αλλά ο Ringo φοβόταν μην γίνει τίποτα τέτοιο σε κάποια συναυλία και γι'αυτό ο στίχος άλλαξε.
5) Ήταν στον δίσκο Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, ο οποίος ήταν από τους πλέον πρωτοποριακούς στην δισκογραφία λόγω concept, marketing αλλά και νέων τεχνικών ηχογραφήσεων.
6) Είναι το πρώτο ολοκληρωμένο τραγούδι που έμαθα στην φυσαρμόνικα :)

Ο Υπάλληλος

2005-06-19T12:59:00.000+03:00

Μερικά πράγματα είναι μπροστά σου αλλά δεν τα βλέπεις, για Χ Ψ Ζ λόγους. Όταν κάποιος από αυτούς τους λόγους-συνθήκες αλλάξει, η κουρτίνα σηκώνεται και βλέπεις το Ζονκ όπως είναι στην πραγματικότητα.
Ακολουθεί επεξήγηση.

Σχεδόν 4,5 μηνάκια πέρασαν από την ημέρα κατάταξης μου. Πριν μπω, πίστευα ότι θα κάνω την χρέος μου προς την πατρίδα χωρίς αντιλογία και γκρίνιες αλλά με καμάρι. Κούνια που με κούναγε.

Όταν μπήκα, τις πρώτες μέρες ειδικά, ο στρατός (ή μάλλον, η θητεία) μου φαινόταν ότι πιο ηλίθιο έχει επινοήσει ανθρώπινος νους. Οι μόνοι λόγοι ύπαρξης κάτι τέτοιου που μπορούσα να φανταστώ ήταν ότι ...κάτι πρέπει να κάνουν οι στρατιωτικοί για να δικαιολογούν το μισθό τους. Όλα γύρω μου μου φαίνονται ανούσια και περιττά.

Με την μετάθεση στο Πολύκαστρο, η οπτική γωνία άλλαξε λίγο. Πρώτη επαφή με μονάδα, πρώτη επαφή με ΕΠΟΠ. Ξαφνικά μπροστά σου βλέπεις ένα στρατόπεδο στο οποίο τα στελέχη συμπεριφέρονται ως δημόσιοι υπάλληλοι - και καλά κάνουν. Στις 2.30 το μεσημέρι, ανοίγουν όλα τα γραφεία και τα στελέχη ξεχύνονται προς την πύλη. Η ειρωνεία σε αυτήν την εικόνα είναι ότι και πριν, στο κέντρο, έτσι ήταν αλλά εγώ δεν το έβλεπα γιατί είχα την προσοχή μου αλλού (παραήμουν φλιπαρισμένος για να το συνειδητοποιήσω). Υπάλληλοι λοιπόν. Αυτοί κάνουν την δουλειά τους και εμείς κάνουμε την σκοπιά μας (και την θητεία μας).

Μετά ήρθε η απόσπαση στον Λ/Σ και το Γραφείο Έρευνας Πληροφορικής. Εκεί αντιλήφθηκα ότι ναι μεν τα στελέχη είναι όλοι απλά υπάλληλοι σε μια δημόσια υπηρεσία, αλλά ότι και εμείς, τα απλά φαντάρια, το ίδιο πράγμα είμαστε. Το κάθε φανταράκι είναι ο κατώτατος υπαλληλιλίσκος του Ε.Σ. Αναλαμβάνει θέσεις που ίσως έχουν σημασία (γραφέας, επιλοχίας λόχου κλπ) αλλά συνήθως κάποιες άλλες που είναι λιγότερο ...glamorous (σκοπάνθρωπος, αγγαρειομάχος, καθαρίστρια κλπ).

Που είναι το πρόβλημα;

Έχε χάρη που ο στρατός διοικείται από δικό του νομικό καθεστώς γιατί αν ίσχυε ότι ισχύει "έξω"...
Σκέψου λίγο. Για ένα χρόνο είμαστε φτηνό ανθρώπινο δυναμικό. Διόρθωση, είμαστε ΤΖΑΜΠΑ ανθρώπινο δυναμικό. Ο Ε.Σ. καλώς ή κακώς πρέπει να συντηρηθεί και να λειτουργεί. Οι μόνιμοι υπάλληλοι δεν φτάνουν, οπότε, με την ευκαιρία της θητείας, χρησιμοποιούμε τους έφεδρους.

Μόνο που οι έφεδροι κάνουν συχνά αντίστοιχη ή και περισσότερη εργασία από μερικά στελέχη (βλέπε τον τυχαίο ΕΠΟΠ των 900 ευρώ/μήνα), αλλά οι απολαβές είναι... μείον ένας χρόνος από την ζωή τους. Ααα, ναι, και 8,60 ευρώ τον μήνα + δώρο Πάσχα και Χριστουγέννων.

Κατάλαβες τώρα κακομοίρη μου (σε μένα μιλάω :) ) γιατί απαγορεύεται ο συνδικαλισμός στον στρατό;

Δεν είμαι κατά της θητείας (...πολύ), και ούτε προσπαθώ να αναλύσω συνδικαλιστικά τις εργασιακές συνθήκες στον στρατό. Αυτό που με έκανε να γράψω όλο αυτό το κατεβατό είναι η διαπίστωση ότι το πραγματικό διάστημα θητείας ως κληρωτός στρατιώτης είναι περίπου 3 (ολογραφώς: τρεις) μήνες. Ότι είναι να μάθεις, το μαθαίνεις μέσα σε αυτό το διάστημα. Μετά, απλά υπάρχεις στον στρατό. Δεν κάνεις θητεία, κάνεις δουλειές άλλων.

Aπρόσμενη συντροφιά

2005-06-18T22:31:00.000+03:00

Χθες που άνοιξα την τσάντα για να βγάλω κάτι πράγματα, βρήκα στον πάτο της μια ξεχασμένη φυσαρμόνικα από Μι. Τα μάτια μου γυάλισαν επικίνδυνα, αλλά την ξαναέβαλα στην θέση της.

Το απόγευμα που έμεινα μόνος μου στο γραφείο, έβγαλα την φυσαρμόνικα από την θήκη της και άρχισα να φυσάω δειλά-δειλά τις πρώτες νότες. Αχ Θεέ μου, είχα ξεχάσει πόσο όμορφο ήχο βγάζει αυτό το πραγματάκι. Μαγεία...

Είχα πολύ καιρό να παίξω, και είχα ξεχάσει και αυτά που ήξερα (το οποίο είναι πολύ δύσκολο, γιατί ήταν λίγα ούτως ή άλλως). Δεν πειράζει όμως, προβλέπονται πολλά ακόμα απογεύματα μοναχικής υπηρεσίας στο γραφείο. Επιτέλους, βρήκα την ευκαιρία που ήθελα για να μάθω να παίζω.

Αυτό το όργανο μου είχε καρφωθεί στο υποσυνείδητό από μικρός, αλλά ασχολήθηκα πολύ αργότερα, κάπου στα 22 μου, όταν είδα live τους Blues Wire, με τον Γιώργο Μπαντούκ να δίνει απίστευτο ρεσιτάλ φυσαρμόνικας. Αυτό ήταν, η θέληση μου ξύπνησε και αποφάσισα να μάθω φυσαρμόνικα όπως έμαθα και κιθάρα: μόνος μου. Η διαφορετική όμως νοοτροπία της από την κιθάρα με ξένισαν και μέχρι τώρα δεν έχω καταφέρει τίποτα.

Τώρα όμως, μου ξαναδώθηκε η ευκαιρία. Ήδη παίζω το "Oh Suzanna" και την εισαγωγή από το "Βορινό Λιμάνι" του Βασίλη Καζούλη. Η καλύτερη παρέα στην μοναξιά της υπηρεσίας...

I beg your pardon?

2005-06-16T00:01:00.000+03:00

Χθες το βραδινό ήταν λουκάνικο με πατάτες. Πριν το δω, φρόντισα να μάθω αν είναι καλό, αλλά οι πρώτες μαρτυρίες ήταν... απογοητευτικές.
Δεν είχα όρεξη να... το διακινδυνέψω, οπότε παρήγγειλα παντσετούλες από την διπλανή καντίνα.
(Σημείωση: η μονάδα μας είναι πολύ χαλαρή στο θέμα "παραγγέλνω απ'έξω". Ευτυχώς.)

Το delivery boy (ο 35+ καντινιέρης με το Seat Toledo) έφερε το "Μάννα" μέχρι την πύλη, το παρέλαβα και περιχαρής κατηφόρισα προς λόχο μεριά. Έξω από τον λόχο στεκόταν ένας αρχιλοχίας, ο οποίος -δώστε βάση- έτρωγε τυρόπιτα. Βλέπει την σακούλα με τον "θησαυρό" και με ύφος σχολιάζει: "Ετσι. Φάτε μαλακίες πάλι...."

1. Βρε όργιο. Τι σε πείραξε; Το "απ'έξω"; Με την τυρόπιτα στο χέρι;
2. Με τι ακριβώς το συγκρίνεις και βαθμολογήθηκε ως "μαλακία"; Με τα κρέατα του στρατού;

ΧΑ!!

Κλασική περίπτωση κόμπλεξ εξουσίας (βασικά, έλλειψης εξουσίας)...

Καλοκαιριάζει σιγά-σιγά...

2005-06-13T16:50:00.000+03:00

Πρώτη μέρα άδειας του Διευθυντή σήμερα. Δεν ακούσαμε ούτε μια φωνή όλη μέρα. Ζάχαρη!

Ο ποντικομικρούλης!

2005-06-10T18:05:00.000+03:00

Πως καταλαβαίνεις ότι κάποιος που μιλάει στο κινητό, μιλάει με κάποιο "συγκεκριμένο" πρόσωπο; Εύκολο. Συνήθως χαμηλώνει τον τόνο της φωνής του, κοιτάζει το έδαφος και απομακρύνεται για να μιλήσει σε μια πιο ήσυχη γωνιά.

Και εγώ λοιπόν με το πρόσωπο μιλούσα στο κινητό. Kρύφτηκα αναμέσα σε κάτι παρκαρισμένα ερπυστριοφόρα του στρατοπέδου, χαμήλωσα την φωνή μου να μη με ακούει ο κόσμος και γίνω ρεζίλι ("κοτζάμ μαντράχαλος, δεν ντρέπεσαι να σαλιαρίζεις στο κινητό βρε;") και έσκυψα το κεφάλι. Ευτυχώς δηλαδή που έσκυψα, γιατί ακριβώς μπροστά στο πόδι μου βρισκόταν ο Ποντικομικρούλης!

Ένα ποντικάκι τόσο δα, σε μήκος ίσο περίπου με τον... μισό μου αντίχειρα, περπατούσε με τρόπο που υποθέτω αντιστοιχεί στο ποντικομπουσούλημα. Άτσαλες κινησούλες, τα πίσω πόδια να σέρνονται παρά να σπρώχνουν, έδειχνε να αδιαφορεί για το γεγονός ότι παραλίγο να γίνει λίγο πιο πλατύ και λίγο πιο κοντό.

Μια ψυχούλα μωρέ, τόση δα.

Δεν μου έκανε καρδιά να αρχίσω να το πασπατεύω και να το χαϊδεύω. Δεν μου φταίει σε τίποτα, μωρό πράμα. Προσπάθησα να βγάλω μια φωτογραφία όσο γίνεται γρηγορότερα και το άφησα στην ησυχία του. Ξέρω ότι όταν μεγαλώσει θα γίνει ένα σύμβολο βρωμιάς, αρρώστιας και απέχθειας αλλά προς το παρόν ήταν ένα από τα πιο γλυκά και όμορφα πράγματα που έχω δει ποτέ μου. Δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ένα παιδί που δικαιούται να ζήσει τα παιδικά του χρόνια.

Και με τη σκέψη ότι υπάρχει κάτι τόσο όμορφο εδώ μέσα, μου έφτιαξε την μέρα το μπασταρδάκι... :-)

Καφεϊνη 98 οκτανίων

2005-06-10T17:59:00.000+03:00

Οι φοιτητές και οι φαντάροι, σε περίπτωση που δεν το ξέρεις ήδη καλό μου ημερολόγιο, είναι τα μεγαλύτερα caffeine iunkies στον κόσμο. Εκτός φυσικά των προγραμματιστών, οι οποίοι χρησιμοποιούν το φαγητό ως συμπλήρωμα διατροφής. Φυσικά, ο καθένας για δικούς του λόγους.

Ο τυπικός programmer θέλει να κρατηθεί ξύπνιος τις δύσκολες ώρες που δουλεύει, αφού όλη η έμπνευση έρχεται το βράδυ. Άσε που είναι και ευαίσθητος στο φως της ημέρας...

Για τον φοιτητή, είναι τρόπος ζωής. Χρειάζεται τον καφέ για να συνέλθει από τις κρεπάλες της προηγούμενης βραδιάς. Ο καφές στον διάδρομο συνοδεύει την συζήτηση για την ξανθιά που τον χυλοπίτιασε προχθές. Το φραπεδάκι στην παραλιακή καφετέρια του κρατάει το μάτι γαρίδα ώστε να στοχεύσει και σε καμιά μελαχρινή.

Στην περίπτωση του φαντάρου, ο καφές είναι είδος απαραίτητο προς επιβίωση. Δυστυχώς ο φαντάρος δεν έχει την επιλογή να διαλέξει τις ώρες ύπνου του. Αισθάνεται τυχερός αν θα κοιμηθεί 5 συνεχόμενες ώρες. Ακόμα και στην έξοδο, ο ύπνος παραμερίζεται ώστε να προλάβει τα πάντα στις λίγες διαθέσιμες ώρες.

Εγώ που ήμουν 5,5 χρόνια φοιτητής πληροφορικής πριν μου έρθει το χαρτί...
...που στον διάολο θα βρω καφεϊνη σε ορρό;

Θυμάμαι...

2005-06-07T23:21:00.000+03:00

...πριν 2,5-3 μήνες, στο ΚΕΜΧ, στο Ναύπλιο...

Καμιά 150 φαντάρια τρώνε βραδινό στο εστιατόριο. Χαβαλές, συζητήσεις, μάσα, το ραδιόφωνο του εστιατορίου επενδύει την ατμόσφαιρα με ελληνικά τραγούδια ενός τοπικού σταθμού. Ροκ, ποπ, εντέχνο, πάλι ποπ, ..., Μαχαιρίτσας και "Διδυμότειχο Μπλουζ".

Σιγά-σιγά, οι περισσότεροι συνειδητοποιούν ποιο τραγούδι ακούγεται. Τα πιρούνια ησυχάζουν, τα κεφάλια σκύβουν, τα μάτια καρφώνονται στο πιάτο, οι ομιλίες σταματάνε. Για κάποια δευτερόλεπτα δεν ακούγεται τίποτα άλλο πέρα από το ράδιο. Μερικοί σηκώνουν το κεφάλι και κοιτάζουν έξω από το παράθυρο. Κάποιος βούρκωσε.

Ο διπλανός μου ψελλίζει: "Ας το αλλάξει κάποιος".

Με φώτισε το Άγιο Πνεύμα!

2005-05-30T16:54:00.000+03:00

Για την ακρίβεια, μου αναβόσβησε τα φώτα...

Περιχαρής, πήρα σήμερα το εξοδόχαρτο, πέρασα την πύλη, έβαλα το αιρ-κοντίσιον του Punto στο φουλ και πήρα τους δρόμους. Ψιλοάδειος ο δρόμος, χαλαρή μουσικούλα, γενικά καλή διάθεση. Στο αντίθετο ρεύμα, μια νταλίκα κινείται αργά προς τα σύνορα. Κοιτάω καλύτερα... και τι να δω; Δύο νταλίκες κινούνται προς τα σύνορα. Η μία στο δικό μου ρεύμα, έρχεται καταπάνω μου, συνεχίζοντας αγέρωχη μια ηρωϊκή προσπάθεια προσπέρασης της πρώτης νταλίκας, με +0,2 χλμ/ω παραπάνω. Κινούμενο μπλόκο. Περίπου.

Τι να κάμω, ο καψερός, στριμώχνομαι κι εγώ στα δεξιά του δρόμου για να κάνω λίγο χώρο. Δεν υπάρχει κανάς φοβερός κίνδυνος, οι νταλίκες είναι αρκετά μακρυά μου, αλλά το στυλάκι της προσπέρασης με εκνεύρισε λιγάκι.

Παίρνω πόζα στο παράθυρο για να ρίξω το φοβερό και τρομερό βλέμμα απαξίωσης που ζητείται σε τέτοιες περιπτώσεις. Οι νταλίκες πλησιάζουν και τότε παρατηρώ μια λεπτομέρεια σε αυτήν που κάνει την προσπέραση.

Πάνω από το παρμπρίζ, και με μεγάλα γράμματα, γράφει "Άγιο Πνεύμα".

Τα παλιά τα χρόνια ήταν καλύτερα. Κανένας δεν σκοτώθηκε από περιστέρι.... :D

ΓΕΠ

2005-05-29T16:15:00.000+03:00

Όπου ΓΕΠ, Γραφείο Έρευνας και Πληροφορικής.

Λόγω μιας σειράς συγκυριών, κυρίως κωλοφαρδίας, αλλά καθόλου βύσματος (κι ας λένε οι κακές γλώσσες), βρέθηκα αποσπασμένος στον Λόχο Στρατηγείου του στρατοπέδου και με πόστο Βοηθού στο ΓΕΠ.

Εκεί εντόπισα την άλλη πλευρά του ΕΣ. Αυτήν που εξελίσσεται. Την οργανωμένη. Το ΓΕΠ είναι υπεύθυνο για την καλή λειτουργία ενός πολύ καλά οργανωμένου τοπικού δικτύου αλλά και της επικοινωνίας με άλλες μονάδες, στρατηγεία αλλά και το ΓΕΣ.

Επίσης γνώρισα το ΕΠ. Το Σώμα Έρευνας Πληροφορικής. Όπως υπάρχει το Μηχανικό, το Πυροβολικό, το Ναυτικό, έτσι υπάρχει και το ΕΠ. Με σήμα το σπαθί, τον κεραυνό και το ηλεκτρόνιο, το ΕΠ έχει αναλάβει την μηχανοργάνωση και, μαζί με τους Διαβιβαστές, τις επικοινωνιακές ανάγκες του στρατεύματος. Τα στελέχη είναι ΚΑΛΑ εκπαιδευμένα, δεν μιλάμε για τουρίστες.

Όλο εκπλήξεις ο ΕΣ...

Η ζούγκλα

2005-05-27T20:07:00.000+03:00

Κεντρική πύλη. Σκοπιά 12-2. Σου μένει σχεδόν μια ώρα ακόμα. Βαριέσαι και νομίζεις ότι είσαι μόνος σου.

ΝΟΜΙΖΕΙΣ.

Σιγά-σιγά εντοπίζεις το ποντίκι (κανονικό, όχι από αυτά με τα τζόκευ) που κουνάει τον κάδο σκουπιδιών όπως ψαχουλεύει για κάτι να φάει. Και τον λαγό που περνάει κουνιστός και λυγιστός μπροστά από την πύλη, διασχίζει τον δρόμο σαν να μην είσαι εκεί (εγγεγραμμένος στα μητρώα). Τα σκιουράκια σουλατσάρουν πάνω κάτω στα δέντρα, κάνοντας κάθετα σπριντ.

Η ζωή συνεχίζει την κανονική της ροή. Όλοι γύρω σου έχουν ζωή.

Εσύ στέκεσαι όρθιος για δύο ώρες, αρματωμένος σαν αστακός, περιμένοντας να σε αλλάξει ο επόμενος που θα βλέπει τα σκιουράκια.

Και ξαφνικά, αναρωτιέσαι...

..."πόσο πιο ηλίθιος μπορώ να νιώσω;" :-P

Απαράδεκτο για πράκτορες!

2005-05-23T18:48:00.000+03:00

(Σχετική ατάκα από ταινία Θου-Βου)

Πολύκαστρο Κιλκίς. Εμπλοκή. Παίρνεις το όπλο σου και πας να κάνεις την σκοπιά σου.
Μπαίνεις στην σκοπιά και το βλέμμα σου πέφτει πάνω στο τηλέφωνο. Έχει κάτι περίεργο. Συγκεκριμένα, έχει ένα αυτοκόλλητο επάνω στο ακουστικό.

Πλησιάζεις πιο κοντά... και τι διαβάζεις στο αυτοκόλλητο;

ΠΡΟΣΟΧΗ
Η ΣΥΣΚΕΥΗ ΔΕΝ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑ
Ο ΕΧΘΡΟΣ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙ

Είναι δυνατόν; Ο εχθρός με παρακολουθεί;
/me koitazei pisw apo tin plati toy...
Και δεν τους έχω εντοπίσει ακόμα;
ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ ΓΙΑ ΠΡΑΚΤΟΡΑ!

Φλασιά!

2005-05-15T14:58:00.000+03:00

Προχθές, πήρα το αγαπημένο μου περιοδικό μοτοσυκλετών, έβγαλα τις κάλτσες μου, την άραξα στο κρεβάτι μου και άρχισα να διαβάζω. Και τότε έφαγα την φλασιά.

Ναι, έχω τρεις μήνες από την τελευταία φορά που ξάπλωσα και διάβασα ένα περιοδικό για να χαλαρώσω.

It's the little things that matter...

Αφού σε χαλάει, γιατί το πίνεις;

2005-05-13T10:51:00.000+03:00

Ξαφνικά, η άδεια εξαφανίστηκε. Που στο διάολο πήγαν τόσες μέρες; Τόσο γρήγορα περνάει ο καιρός στην απ'έξω; Γι'αυτό όλοι μου λένε ότι "πωπω, πότε πέρασε τόσος καιρός" και άλλα τέτοια παρήγορα.

Ε όχι και πότε πέρασε ο καιρός! Ο έξω κόσμος έχει δουλειές, διασκέδαση, φαγητό, ύπνο, τηλεόραση, ραδιόφωνο, καφέδες, επισκέψεις και πολλά πολλά ακόμα. Τα μισά να προσπαθήσει να κάνει, φεύγει μια βδομάδα. Μέσα στο στρατόπεδο, θα ξυπνήσεις στις 6.30 και θα κοιμηθείς στις 10.30 (αν είσαι τυχερός). Στο ενδιάμεσο, και σε αντίθεση με την εντύπωση που έχουν οι απέξω, οι ώρες δεν περνάνε αργά και βασανιστικά. Απλά, δεν περνάνε. Τελεία. Όση ώρα και να το κοιτάς το ρολόι, πάλι 10.13 θα δείχνει.

Έτσι και οι μέρες. Εσύ αγαπητό μου ημερολόγιο μπορείς να πεις ότι οι μέρες πέρασαν και ούτε που τις καταλάβες. Εγώ από την άλλη θα σου πω ότι λες λαλακίες. Πάρ'το χαμπάρι: οι μέρες στον στρατό δεν περνάνε. Κάθε μέρα την αισθάνεσαι για τρεις-τέσσερις. "Διαστρεβλώσεις χωροχρόνου ο Ε.Σ. Επιμηκύνουμε την μονάδα χρόνου της αρεσκείας σας σε διαστάσεις που δεν έχετε ξαναδεί".

Όταν βλέπετε έναν φαντάρο, μην του λέτε "βρε πως πέρασε ο καιρός". Αυτός θα κουνήσει το κεφάλι, θα μουρμουρήσει κάτι και από μέσα του θα σκέφτεται κάτι σε "δεν μας παρατάς και εσύ κι ο γρύλος σου"...

Με χαλάει που πρέπει να ξαναμπώ στο στρατόπεδο. Πολύ.

Τώρα ακολουθεί το άσχετο παραλήρημα της σημερινής καταχώρησης:

Βρε άι σιχτίρ χαμουτζήδες! Ας το λέμε και μπουγάτσα με γύρο, δεν με νοιάζει, γελάτε όσο θέλετε, εγώ ξέρω ότι έπρεπε να κάνω 650 χιλιόμετρα προς βορρά για να φάω φαί της προκοπής (και δεν εννοώ το αυτονόητο, δηλαδή της μαμ-μαμ-μαμάς) και να πιω το εξαιρετικά δυσεύρετο είδος κρασιού που απαντάται μόνο σε μοναστήρια τυφλών Εβραίων βουδιστών και λέγεται.... ρετσίνα.

Και αί σιχτίρ επίσης για το μέγεθος του πιτόγυρου. Τι είναι αυτά ρεεε; Γύρο ζήτησα, όχι μπρελόκ!

Άκου εκεί... "πως πέρασε ο καιρός"... τι λε ρε...

Bye bye Ναύπλιο.

2005-05-10T11:34:00.000+03:00

Εδώ Θεσσαλονίκη, εδώ Θεσσαλονίκη!

Την επέτειο των 3 μηνών στα ελληνικά στρατά την πέρασα σπίτι μου. Μάζεψα τα μπογαλάκια μου, πήρα κάτι χρωστούμενες άδειες και το φύλλο πορείας (σύνολο 8 μερούλες) και την έκανα με ελαφρά πηδηματάκια από το Ναύπλιο. Μαύρη πέτρα δεν έριξα πίσω μου, αλλά δεν βιάζομαι να ξαναγυρίσω. Του χρόνου πάλι, στο reunion που σχεδιάζουμε μετά την απόλυση...

Τι έμεινε να θυμάμαι από το Ναύπλιο;

Θα θυμάμαι...
...την φρίκη των πρώτων ημερών. Αφού δεν χτύπησα αναβολή τότε, πες πως ήδη απολύθηκα.
...την συγκίνηση όταν είδα τους δικούς μου στο πρώτο επισκεπτήριο.
...την έξαλλη χαρά της πρώτης άδειας.
...τα γουρλωμένα μάτια ολονών μας στην πρώτη έξοδο.
...τις ατελείωτες αγγαρείες (κάτι μου λέει ότι θα το ξαναζήσω αυτό).
...τους αξιωματικούς. Κάποιοι ήταν παλικάρια. Κάποιοι ήταν απλά "λεβέντες".
...τα Παλικάρια (με Π κεφαλαίο) που γνώρισα εκεί μέσα. Απίστευτα παιδιά. Όχι όλοι, μόνο συγκεκριμένα άτομα. Αλλά οι συγκεκριμένοι κάνουν για ολόκληρο στρατόπεδο. Ανέβαινε ο μέσος όρος του στρατοπέδου λόγω αυτών των παιδιών.

Τσάπανος, silent but deadly. Κιουμουρτζής, η ήρεμη δύναμη, όλα χαλλλαρά. Καλλιώρας, μόνιμος γραφέας, μόνιμα παρεξηγημένος. Παρμάκης, ψυχάρα με τα όλα του. Λιόκαυτος, το τρελοκομείο που πήγε δόκιμος για τις τουαλέτες. Καναρίδης, ατσσσσσ! Λαφτσής, the instrument. Μανούσης, ο μαφιόζος της διπλανής διμοιρίας.

Και φυσικά, οι συνάδελφοι ΟδΕρπΆδες: Δημητριάδης, Χάιτας, Κακουλίδης, Σαλονικίδης, Παρνάβας, Σαραϊδάρης, Καπνιάς, Μιχαηλίδης, Καραμπούτας. The last action heroes.

Θα τα ξαναπούμε παιδιά...

Πάει και το Πάσχα....

2005-05-04T16:05:00.000+03:00

Κατ'αρχάς να ζητήσω συγγνώμη, αγαπητό μου ημερολόγιο, για την μαυρίλα των προηγούμενων ημερών. Με είχε πάρει από κάτω ο στρατός, δεν φταίω εγώ.

Πάεεειιιι. Πέρασε και το Πάσχα. Ήρθε και ο Γιωργάκης, έκατσε 20 λεπτά (δηλαδή μέχρι να τραβηχτεί ικανοποιητικός αριθμός πλάνων για το βραδινό δελτίο ειδήσεων) και έφυγε.

Και μείναμε εμείς να σκουπίζουμε. Πάλι. Φυσικά.

Δεν βαριέσαι βρε αδερφέ. Η ζωή συνεχίζεται. Προς το παρόν, μετράμε μερούλες. Την Παρασκευή βάζω τα πολιτικά μου ρουχάκια, φορτώνομαι τα μπαγκάζια μου και παίρνω το φύλλο πορείας, παρέα με μερικές μερούλες άδειας.

Και για να μας αποχαιρετίσουν κατάλληλα τα αστεράκια, μας έδωσαν μια αποχαιρετιστήρια αγγαρεία, όλη δικιά μας. Τσάπισμα κήπου. 5 ώρες. Έτσι, να μην ξεχνιόμαστε.

Αλλά δεν με νοιάζει. Την Παρασκευή έχω φύγει, θα ακούω πάλι "εδώ είναι το ταξίδι" ενώ τα χιλιόμετρα θα περνάνε από κάτω μου. Το πρωϊ θα δω τελευταία φορά τον Αργολικό. Το απογευματάκι θα πίνω φραπεδάκι φάτσα-κάρτα στον Θερμαϊκό.

Καλό το Ναύπλιο, αρκεί να μην είσαι φαντάρος :)

Θεσσαλονίκη, σου 'ρχομαι!

Gimme a ticket for an aeroplane,
Ain't got time to take a fast train.
Lonely days are gone, I'm a-goin' home,
'Cause my baby just a-wrote me a letter...

Γύρω-γύρω Πάσχα και στην μέση... αγγαρεία

2005-04-30T13:29:00.000+03:00

Πάσχα; Ποιο Πάσχα; Που Πάσχα;

Εδώ και χρόνια έχω μια παράδοση σύμφωνα με την οποία πρέπει να περνάω άσχημα την περίοδο του Πάσχα. Ο Ε.Σ. ανταποκρίθηκε άλλη μια φορά στο καθήκον του ως υπέρμαχος των παραδόσεων και κάνει ότι μπορεί για να σιχαθώ τις άγιες τούτες μέρες μια και καλή.

40 φανταράκια είναι υποχρεωμένα όχι μόνο να συντηρούν ένα ολόκληρο κέντρο εκπαιδεύσεως, αλλά να το καθαρίσουν στην εντέλεια, να το στολίσουν, να ετοιμάσουν τραπέζι για 70-100 άτομα (μεταξύ αυτών και κάτι... αρχηγοί κομμάτων, μην δίνετε σημασία) αλλά και να στελεχώσουν τα αγήματα που είναι απαραίτητα για τις εκδηλώσεις του δήμου.

Όταν θα βλέπετε στο χαζοκούτι στρατιωτικούς να καλωσορίζουν πολιτικούς στα στρατόπεδα για να γλεντήσουν μαζί το Πάσχα, να έχετε υπόψη σας το εξής: κάποιοι φαντάροι κοιμούνται 3-4 ώρες την μέρα ώστε να προλάβουν να ετοιμάσουν μια γιορτή στην οποία κανένας δεν θέλει να βρίσκεται. Ούτε οι φαντάροι, ούτε οι στρατιωτικοί, ούτε οι πολιτικοί.

Καλή Ανάσταση σε όλους σας.

Ενθύμιον από τον Στρατό....

2005-04-30T13:10:00.000+03:00

Η κλασική ατάκα σε φωτογραφίες που έβγαζαν οι πατεράδες μας μπροστά από κάποια ντεκόρ από κόντρα πλακέ, φορώντας την στολή εξόδου.

Την θυμήθηκα χθες που φορούσα την στολή εξόδου και ήθελα να ζητήσω από τον φίλο μου τον Αντώνη να με βγάλει μια φωτογραφία, μέρες που είναι, να έχω να στείλω σε γονείς, παππούδες και θείους.

Και συνειδητοποίησα κάτι που με πείραξε: στην φωτογραφία πρέπει να βγούμε χαμογελαστοί, καμαρωτοί, λεβέντες και μάγκες, να την δουν οι άνθρωποί μας και να μας θαυμάσουν, να καμαρώσουν, να χαρούν με την προκοπή μας.

Και να δείξουμε ότι είναι όλα καλά.

Μάνα, συγγνώμη. Θα στην αργήσω λίγο την φωτογραφία. Δεν μου βγαίνει το χαμόγελο τώρα τελευταία...

Ιχθύς στο ζώδιο;

2005-04-22T19:24:00.000+03:00

Είμαι στην φάση που αρχίζει το ξεψάρωμα. Μπροστά μου πλέον δεν έχω βαθμούς και αστέρια, αλλά ανθρώπους εργαζόμενους, υπαλλήλους σε μια εταιρεία που δεν χωνεύει κανένας.

Από την μία, το ξεψάρωμα οφείλεται στο ότι σε ολόκληρο το Κέντρο μείναμε περίπου 30 άτομα, από τα οποία μερικοί θέλουν 35 μέρες για να απολυθούν. Όπως είναι φυσικό, η συμπεριφορά τους είναι κατά τι διαφορετική από την συμπεριφορά του "νέωπα" και είναι επίσης φυσικό να υπάρχουν επιρροές. Αν μη τι άλλο, πόσο σοβαρά να πάρεις τον στρατό όταν 5-6 άτομα εμφανίζονται στην επιθεώρηση φρουράς με ασημί αθλητικά παπούτσια δηλώνοντας ευθαρσώς "έχω χάσει το κράνος μου, δεν πιστεύω να πειράζει".

Για το υπόλοιπο μέρος του ξεψαρώματος οφείλονται οι αξιωματικοί, είτε με την πολύ καλή συμπεριφορά τους, είτε με την πολύ κακή τους. Ο λοχαγός που σου ζητάει (με τον τρόπο του) συγγνώμη για την συμπεριφορά ενός συναδέλφου του. Ο λοχίας που σου ζητάει συνεχώς "ευχαριστώ" για το προβληματάκι με το pc του που του έλυσες. Ο άλλος λοχαγός που σου κόβει μιάμιση ώρα από την έξοδο από κόμπλεξ και δεν ντρέπεται να σου πει κατάμουτρα ότι σε έχει βάλει στο μάτι. Ο ανθυπολοχαγός που ρωτάει τον απλό φαντάρο πανικόβλητος "τι πρέπει να κάνω τώρα". Ο ευθυνοφοβικός έφεδρος λοχίας που νομίζει ότι κάτι έγινε και σου φωνάζει λες και είσαι ζώο ενώ παρουσιάστηκε 3 μόλις μήνες πριν από σένα...

Το μικρό φυλάκιο στο λιβάδι

2005-04-17T16:20:00.000+03:00

Πεδίο βολής. 5 το πρωί. Κάπου στο βάθος του ορίζοντα, τα φώτα της πόλης. Γύρω μου δέντρα. Κοιτάζω το φυλάκιο που κάθεται στην κορυφή του λόφου. Κοιμάται κι αυτό, σαν τους φαντάρους που φιλοξενεί.

Ποια να είναι άραγε η πιο δυνατή εικόνα εδώ πάνω; Η πλαγιά του λόφου με την "ανοιχτωσιά" και την ηρεμία που σου προσφέρει; Το απέναντι ύψωμα, κομμένο κάθετα εκεί που τελειώνει το πεδίο βολής; Το μονοπάτι μέσα στα δέντρα που οδηγεί στην πύλη και θυμίζει σκηνή από το "The Village";

Ή μήπως η εικόνα στο μυαλό σου ότι είσαι μερικά χιλιόμετρα μακρυά από το στρατόπεδο;

295 είναι πολλές...

Οικογενειακή υπόθεση

2005-04-14T19:01:00.000+03:00

Επιστροφή στον λόχο Οδηγών και αντιμέτωποι με μια καινούρια κατάσταση: ο λόχος αποτελείται από 10 άτομα. Ακριβώς. Σαν φυλάκιο είμαστε :)

Όπως είναι λογικό, δεν έχουμε αναφορές και φωνές, ούτε σφιχτά προγράμματα και τρέξιμο. Επίσης, προσωρινά δεν έχουμε όπλα (συνεπώς και υπηρεσίες). Τουλάχιστον μέχρι αύριο που φεύγει και ο λόχος Σκαπανέων και θα μείνουν στο στρατόπεδο ...25 άτομα. Από αύριο, 3 υπηρεσίες για Ι0 άτομα...
(σημείωση: η κάθε υπηρεσία απαιτεί 4 άτομα την ημέρα με 3 δίωρες βάρδιες ο καθένας. Βρείτε το παράδοξο στην από πάνω πρόταση)

Το ααααλλο σημαντικό νέο μου είναι ότι οδήγησα και M113, κατά κόσμο Τεθωρακισμένο Όχημα Μεταφοράς Προσωπικού. Γνωστό και ως "παπάκι".

Άρμα είναι, μην κολλάτε. Από τα μικρά. Τρέλα και κορδέλα. Το όχημα έχει απίστευτο χαβαλέ και είναι εντυπωσιακό το πόσο ευέλικτο είναι (για άρμα). Με τις πάντες πάει. Όταν οδηγάει ο λοχίας βέβαια :)

Από αύριο, είπαμε... σκοπιές αβέρτα-κουβέρτα. Αρχίζουμε με το Πεδίο Βολής και βλέπουμε...

Κι άλλο τραγουδάκι...

2005-04-10T02:13:00.000+03:00

Love me two times baby
love me twice today
Love me two times girl
I'm goin' away

Love me two times girl, one for tomorrow, one just for today
Love me two times cause I'm going away...

Περί άδειας

2005-04-09T14:01:00.000+03:00

Τι είναι η άδεια στον στρατό; Ένας τρόπος να ξεκουραστείς, να χαλαρώσεις, να πάρεις μια ανάσα; Ή μια ευκαιρία να ξεκωλωθείς στις βόλτες, στις παρέες και στα ξενύχτια μέχρι να εκτονωθείς πλήρως; Μην είναι ο χρόνος που έψαχνες για να δεις τα συγγενικά σου πρόσωπα και να φας ένα μαγειρευτό φαϊ;

Δυστυχώς, είναι όλα αυτά. Και το να τα ισορροπήσεις και να τα στριμώξεις μέσα στις 3 μέρες της άδειας είναι μια δοκιμασία που απαιτεί σωστό προγραμματισμό. Με τον οποίο σπάνια κάθεσαι να ασχοληθείς. Οπότε... κάτι θα κάνεις λιγότερο, κάποιον δεν θα δεις, κάπου θα χάσεις τον ύπνο, κάπου θα φας έξω (πάλι) γιατί δεν προλαβαίνεις να πας σπίτι.

Υπέροχες προοπτικές, ε;

303 και σήμερα. Περνάνε τόσο αργά που δεν είσαι σίγουρος αν μειώνονται ή αυξάνονται...

Αλήθειες και ψέμματα...

2005-04-09T02:16:00.000+03:00

Στο καφενείο, έχουνε δυο μήνες να τον δουν
με την καλή του έχουν άλλο τόσο να βρεθούν

Ο καιρός περνάει, σπίτι δεν πατάει
λες να ταξιδεύει μοναχός;
άλλος ένας άσωτος υιός

Από ζήλια σκάνε, μα κάνουν πως γελάνε
άσε, είπαν, θα τον στρώσει ο στρατός

Πάαααλι άδεια;

2005-04-09T02:03:00.000+03:00

Τι να πει κανείς. Μας έχουν κακομάθει. Μετά από 4 βδομάδες, πάλι άδεια; Αίσχος. Μας έστειλαν στον στρατό οι μανάδες μας να γίνουμε άντρες και εμείς είμαστε κάθε λίγο και λιγάκι σπίτια μας. Ντροπή.

...θα μπορούσαμε να πούμε, αν είμασταν "κολλημένοι με την αρβύλα". Επειδή όμως δεν είμαστε, ας επανέλθουμε στην πραγματικότητα.

Πάει λοιπόν και η παρέλαση. Όλα τα χακί ανθρωπάκια περπάτησαν με βήμα, συγχρόνισαν χεράκια και ποδαράκια, άκουσαν κι ένα μπράβο από τον Διοικητή για "μία από τις καλύτερες παρελάσεις φαντάρων" και μετά.... άρχισαν τις σκουπιές (προσοχή, όχι σκοπιές) για να υποδεχθούν έναν υποστράτηγο και έναν αντιστράτηγο που θα έρχονταν να ελέγξουν τις εγκαταστάσεις. Κοινώς, αγγαρειομαχίες λόγω απανωτών επιθεωρήσεων.

Δύο φράσεις χρειάζονται για να σας βάλω στο κλίμα της προετοιμασίας του στρατοπέδου για επιθεώρηση:

Ο επιθεωρητής πρέπει να δει καθαρές και άρτιες εγκαταστάσεις, χωρίς βλάβες ή συνθήματα στους τοίχους ή σκουπίδια, φαντάρους ζωηρούς, με καθαρές και φρεσκοσιδερωμένες στολές. Δηλαδή, ακριβώς το αντίθετο από την πραγματικότητα.

Η άλλη φράση είναι το σλόγκαν της εβδομάδας και ανήκει σε έναν ανθυπολοχαγό. "Ξεσκονίστε τα χόρτα".

Κατά τα άλλα, η εκπαίδευση στα περί της ειδικότητας πάει καλά. Αφού να φανταστείτε, μερικοί από τους οδηγούς αυτοκινήτων οδήγησαν τα εκπαιδευτικά Στάγιερ ίσα με ...4 (ολογραφώς: τέσσερις) φορές. Το μάθημα της συντήρησης ήταν ακόμα πιο πετυχημένο, όπως θα συμφωνήσει και ο φίλτατος Νικόλας που εκείνη την ώρα τσάπιζε χορτάρια.

Όπως καταλαβαίνετε, ο στρατός έχει πλάκα. Υπάρχει τέτοιος παραλογισμός και ανοργανωσιά που καταντάει ανέκδοτο. Ότι κι αν σας πω, αν δεν το ζήσετε (έχετε ζήσει), δεν μπορείτε να το καταλάβετε.

2 highlights που θα ήθελα να τονίσω:
- Σύνθημα σε τοίχο: "Μαρία + Δημήτρης = πολύ ερωτευμένοι και πολύ καλοί σε όλα". Σαν αγγελία ακούγεται.
- Από την προηγούμενη άδεια, έχω χάσει άλλα 2 κιλά. Συνολικά 8 από την πρώτη μέρα. Βρε λες να κάνω και "πλακάκια" κοιλιακούς μέχρι να απολυθώ; :)

Παραμονή εθνικής εορτής

2005-03-24T11:55:00.000+02:00

Μεγάλη μέρα αύριο. Τα μικρά χακί ανθρωπάκια θα παρελάσουν αύριο στην πόλη του Ναυπλίου και για τον λόγο αυτό έκαυαν γύρω στις 12-13 ώρες παρέλαση με πλήρη εξάρτηση μέσα σε 4 μέρες.

Πέρα από την όποια κούραση, αυτό που μου έκανε περισσότερο εντύπωση ήταν η ατάκα ενός ταγματάρχη: "η παρέλαση είναι μια από τις ελάχιστες ευκαιρίες για να δείξουμε στον έξω κόσμο τι δουλειά κάνουμε εδώ μέσα".

Ιδού λοιπόν το ερώτημα. Τι δουλειά κάνετε εδώ μέσα τελικά;

Δύσκολο ε; Κι εγώ ακόμη ψάχνω την απάντηση...

Λόχος Οδηγών είπαμε;

2005-03-19T13:03:00.000+02:00

Μετά από μερικές μέρες στον λόχο Οδηγών, και με λίγη περισσότερη ψυχραιμία, ας προσπαθήσω να μεταφέρω εντυπώσεις...

Λεεεεπόοοον... σε σχέση με τον 2ο Λόχο Νεοσυλλέκτων που ήμουν πριν, οι εγκαταστάσεις είναι εμφανώς χειρότερες. Ένα κτίριο μουντό και στριφνό, με πολύ περίεργη κατανομή χώρων. Τα λουτρά είναι ένα κτιριάκι στα 20 μέτρα από τον λόχο, ακόμα πιο "ταλαιπωρήμενο" στην όψη, με πολλές ντουζιέρες, με ζεστό νερό, με καρέκλα σε κάθε ντουζιέρα για να βάζεις τα πράγματά σου, αλλά χωρίς κουρτίνες μπάνιου. Τα πράγματα χειροτερεύουν λίγο με τις τουαλέτες, όπου οι περισσότερες πόρτες είναι σπασμένες και η απόσταση από τον λόχο είναι ικανή να σε κάνει να προγραμματίζεις τις ανάγκες σου...

Οι αξιωματικοί έχουν δώσει ένα μικρό δείγμα γραφής και στο σύνολό τους απαιτούν μια βασική τυπικότητα (γυαλισμένος, ξυρισμένος, ζωηρή προσοχή κλπ) με εξαίρεση έναν-δυο που ενδέχεται να μας προβληματίσουν λόγω άπειρων κόμπλεξ ανωτερότητας ("σας είπα εγώ να χαμογελάτε;")

Οι υπηρεσίες μέχρι τώρα είναι σχετικά καλές (έξοδος μέτα από κάθε 1-2 μέρες), ενώ έχουν αρχίσει να μοιράζονται και άδειες. Φυσικά, αν είσαι σαν εμένα, δηλαδή Οδερπάς (Οδηγός Ερπυστριοφόρου-Ασυρματιστής) και Βοηθός Οργάνου Λόχου, όλα αυτά δεν ισχύουν. Διότι ο Βοηθός Οργάνου (μαζί με το Κύριο Όργανο) τρέχουν στάνταρ όλο το πρωί μέχρι τις 3-4, μία έξοδο μέσα στις 7 μέρες που θα είμαι όργανο, ενώ οι Οδερπάδες θα πάρουν άδειες του Αγίου... ανήμερα, αφού είναι η μόνη ειδικότητα που κάθεται στο κέντρο 6 βδομάδες. Οι υπόλοιποι φεύγουν στις 3. Είπατε τίποτα;

...και σε όλα αυτά, από Δευτέρα προστίθενται και οι δοκιμαστικές παρελάσεις για την 25η Μαρτίου.

Τα πράγματα βέβαια δεν είναι μόνο χάλια. Προς το παρόν τουλάχιστον. Απ'ότι φαίνεται, τα απογεύματα που φεύγουν οι αξιωματικοί θα είμαστε τελείως χαλαρά, οι έξοδοι είναι πολύ συχνές όταν δεν λείπουν άτομα με άδεια, όσο είσαι τυπικός οι περισσότεροι βαθμοφόροι έχουν πολύ φιλική διάθεση, ενώ, μετά τις 3 βδομάδες που θα μείνουμε οι 10 τυχεροί Οδερπάδες, οι υπηρεσίες θα είναι οι εξής... μία: θαλαμοφύλακας.

Και γιατί γκρινιάζουμε; Υποτίθεται ότι φύγαμε από τους νεοσύλλεκτους για να ανεβούμε ένα σκαλί παραπάνω, ότι η περίοδος σκληραγώγησης/ξεψαρώματος πέρασε, αλλά οι τουαλέτες και τα λουτρά σε προσγειώνουν απότομα. "Όταν φεύγεις για φαντάρος, κλειδώνεις τη αξιοπρέπειά σου στην ντουλάπα του σπιτιού σου και την ξαναβγάζεις όταν απολυθείς" είπε ο Νικόλας όταν είδε τα λουτρά. Όταν είδα τον λόχο Σκαπανέων που φιλοξενείται στο ίδιο στρατόπεδο, συνειδητοποίησα τι μπορεί να κάνει ο Ε.Σ. αλλά δεν θέλει. Εσωτερικά λουτρά με κουρτίνες και πλακάκια, ολοκαίνουριο κτίριο, κουφώματα αλουμινίου, άπλετοι χώροι, σωστά φωτισμένοι, ακριβώς το αντίθετο από τον λόχο Οδηγών.

Και ακόμα προσπαθώ να καταλάβω γιατί μας χώρισαν την παρέα σε διαφορετικές διμοιρίες. Τι κακό θα γινόταν; Το πολύ-πολύ να είχαμε καλύτερο ηθικό...

Πάει και ο λόχος νεοσυλλέκτων...

2005-03-16T14:02:00.000+02:00

Λίγη ωρίτσα κράτησε η αγωνία και μετά ..."ειδικότητα: οδηγός-ασυρματιστής ερπυστριοφόρου, εκπαίδευση στο Ναύπλιο, μετάθεση στο Πολύκαστρο Κιλκίς".

Άρα... για 6 βδομάδες ακόμα θα είμαι στο ΚΕΜΧ Ναυπλίου, μετακομίζω στον λόχο Οδηγών,και μετά... Βόρεια Ελλάδα σου'ρχομαι!

Τα θετικά πολλά: είμαστε καλή παρέα στον λόχο οδηγών, το Κιλκίς είναι στην μία ώρα από την Θεσσαλονίκη και το σπίτι αλλά μετράει σαν παραμεθόριος, η ειδικότητα μάλλον κάνει μόνο σκοπιές και τίποτα άλλο...
...αλλά....
...στο Κιλκίς δεν θα είναι κανένας γνωστός μου, σε αντίθεση με την υπόλοιπη παρέα που θα μαζευτούν όλοι στην Ξάνθη. Δεν πειράζει, ραντεβού στην Ασπροβάλτα για καφέ :)

Σε γενικές γραμμές, οι περισσότεροι φαντάροι έμειναν ευχαριστημένοι από τις ειδικότητες και τις μεταθέσεις, ή τουλάχιστον προσπαθούν να το βλέπουν θετικά. Οι νότιοελλαδίτες βέβαια θα φάνε κάποιο ζόρι, αφού ο Έβρος τους πέφτει μακρυά, αλλά και εμάς μας πέφτει μακρυά το Ναύπλιο, οπότε... δεν συγκινούμαι ιδιαίτερα. Οι μεταθέσεις όμως που έκαναν μεγάλη εντύπωση ήταν αυτές των δύο από τους 4 γραφείς μας: ο ένας θα πάει λοχίας στην Κύπρο και ο άλλος πήρε μετάταξη στο πεζικό και θα πάει Καστελλόριζο.
Οι περισσότεροι βέβαια θεώρησαν ότι ο Θεός τους τιμώρησε για το μπάχαλο που έκαναν όταν έβγαζαν υπηρεσίες...

Για όσους αναρωτιούνται, όχι, δεν έβαλα βύσμα. Για παραμεθόριο είχα δηλώσει μόνο μια μονάδα: Λαγό Διδυμοτείχου. Και αν έβαζα βύσμα, για να πάω εκεί θα έβαζα. Με την γιαγιά και τις πίτες της σε απόσταση αναπνοής, δεν νομίζω ότι θα με χαλούσε ιδιαίτερα :)

Πίσω στο μαντρί...

2005-03-15T13:51:00.000+02:00

Σκληρή η επιστροφή στο στράτευμα. Το πρωϊνό ξύπνημα μου φάνηκε πιο δύσκολο και από την πρώτη μέρα. Ξεσυνήθισα για τα καλά μου φαίνεται. Και να φανταστείς ότι στην πρώτη άδεια σχεδόν χαιρόμουν που είχα γυρίσει. Δεν ξέρω γιατί αλλά ...πολλή στραβομάρα σήμερα. Όπως λέει και η σχετική ατάκα του θαλάμου "με έχει πάρει από κάτω ο στρατός.".

(Η ατάκα είναι ευρέως χρησιμοποιούμενη, ειδικά ως απάντηση σε ερωτήσεις του τύπου "ποιος άφησε ψίχουλα στο κρεβάτι μου", όπου και προκαλεί μια έκφραση απόγνωση στο πρόσωπο του ερωτόντα :) )

Αιμοδοσία σήμερα. Το είχα ξεχάσει τελείως και ψιλοχάρηκα όταν μου το θύμισαν. Αιμοδοσία = 4 μέρες τιμητική άδεια από την μονάδα που θα πας (ΑΝ στην δώσουν όμως) και 1 μέρα ελεύθερος υπηρεσίας. Αυτό το Ε.Υ. με άρεσε πάρα πολύ. Δεν ήξερα τι είναι, αλλά τώρα μπορώ να εκφραστώ ελεύεθερα: μιλάμε για αδυσώπητο ξαπλάρισμα. Ωραία πράγματα.

Κατά τα άλλα, περιμένουμε τις ειδικότητές μας. Μάλλον για σκαπανέα με βλέπω, δηλαδή κι άλλη παραμονή στο Ναύπλιο. Αναμένουμε...

Με την βαλίτσα παραπόδας.

2005-03-14T10:00:00.000+02:00

Ουφ.

Εδώ είμαστε. Πάει και η δεύτερη άδεια. Τα γίδια θα γυρίσουν στο μαντρί, οι γιδοβοσκοί θα κλείσουν την πόρτα, ξέρετε τώρα πως πάει αυτή η δουλειά.

Για κάποιο λόγο, νιώθω περισσότερο άγχος από την πρώτη μέρα. Σε λίγες μέρες θα βγουν οι ειδικότητές μας, θα δούμε που θα πάει ο καθένας για εκπαίδευση, το οποίο συνεπάγεται ότι θα σκορπιστούν τα παιδιά του θαλάμου ανά την Ελλάδα. Και είναι κακό αυτό, γιατί αυτά τα παλικάρια ήταν το μόνο θετικό μέχρι τώρα στην μικρή μου εμπειρία από τα ελληνικά στρατά. Με το που γνωριστήκαμε και κάναμε παρέες, το πάμε για διάλυση. Κακούργε Ε.Σ., μην δεις προκοπή, κατευθείαν να μας κόψεις τα φτερά.

Δεν πειράζει. Έχουμε μερικές μέρες ακόμα. Ενδεχομένως να είναι οι πιο χαλαρές μέρες στο κέντρο (μακάρι δηλαδή), ενδεχομένως να μας ξεσκίσουν στις καθαριότητες (τα κτίρια του τάγματος νεοσυλλέκτων θα ξανανοίξουν με την νέα ΕΣΣΟ, τον Μάιο), ποιος ξέρει...

Είμαι περίεργος να δω τι θα ξεχάσω στο σπίτι :-D

ΥΓ: Μην ξεχνιόμαστε, 329 έμειναν. Θα περάσουν κι αυτές και θα σας δείξω εγώ :-Ρ

Πρώτο επίσημο ποστ...

2005-03-14T01:12:00.000+02:00

Άντε, να ξεκινήσει να δουλεύει κι αυτό το blog (δικτυακό ημερολόγιο ελληνιστί)...

Γεια σας, είμαι ο Δημήτρης και αντί για καλά, είμαι ντυμένος στα χακί. Στρατιώτης Μηχανικού, 2005 Α' ΕΣΣΟ (μην μετράτε, 290 είναι η σειρά...), παρουσιάστηκα στις 7 Φεβρουαρίου του 2005 και μου μένουν -ημερολογιακά- 329 μέρες και η σημερινή.

Αυτήν την στιγμή, είμαι στο σπίτι μου και πασχίζω να χωρέσω χίλιες δυο δουλειές μέσα στις τελευταίες ώρες της δεύτερης άδειας μου (προηγήθηκε η άδεια ορκωμοσίας, ευτυχώς και οι δύο άγραφες).

Το blog αυτό θα ενημερώνεται αραιά και που, ανάλογα με το πόσο συχνά θα έχω πρόσβαση σε pc με ίντερνετ ή με το πόσο γρήγορα θα λύσω κάποια προβλήματα με το Palm μου.

Ελπίζω να τα λέμε συχνά...

ΥΓ: Για καθαρά στατιστικούς και ψυχολογικούς λόγους (θέλω να τ'ακούω), από την πρώτη μέρα που παρουσιάστηκα έχω χάσει 6 κιλά. Αεεεερααααααααα!!

Λόχος! Προοοοοοσχη!

2005-03-12T02:32:00.000+02:00

Δοκιμαστικό ποστ ενός νέου blogger. Δείξτε έλεος και κάντε υπομονή όσο διαρκεί η διαδικασία του debugging...